Sofrayi hazirlarken hic üsenmiyorum elime makasi alip yemek pecetelerini ikiye bölüyorum... Böylelikle carsaf büyüklügündeki bir pecete 2,5-3 santimlik bir agiz icin heba olmuyor ve iki kisinin isini görüyor...

Soganlari (ve dahi her seyi) elimle dogruyorum, dograrken aglamak mesele degil. Hatta söyle ilginc seyler yasamama sebep oluyor zaman zaman. (bazen kendimi babam ve oglumda Sadik'in oglu rolündeki ufaklik gibi hissediyorum) Kapinin önünde dörtlülerini yakmis bir polis arabasi görüyorum tam o anda, gözlerim aglamaktan kan canagi gibi olmus iken... Ve kesme tahtasi üstündeki soganlari bir türlü tencereye dökmeye cesaret edemiyorum polis arabasi gidene kadar... Polisler kapiyi calip da bir sey sormak isterler sonra beni öyle görüp ne oldu derler de derdimi anlatamam diye... offf!

Limonlugum var minicik hic yer kaplamayan kaselerin icine bile atilabilecek kadar kücük, limonlari da elimle sIkIyorum.

Blender'im yok, tel süzgecim var. Süzme mercimek corbasi ya da benzeri seyleri tahta kasik yardimiyla koluma kuvvet hazirliyorum, pek de güzel oluyorlar. Patatesi de elime catali alip öyle püre yapiyorum. Cok daha pufidik oluyor.

Kalori yakmak icin ille de yürümek kosmak sart degil hem daha az esyali bir mutfaginiz olsun, hem siz daha cok hareket edin... En güzeli!