Burkulmadan kaynakli hareketsizlik günlerime bir son verdim artik. Bu hafta basi itibariyle yeniden uzun sabah yürüyüslerime basladim.

Buraya geldigim ilk günlerde baslayip kursumun sabah saatlerine alinmasina kadar devam ettigim gibi esimi ise ugurlayip yürüyüsüme basliyorum. 1,5 saat araliksiz hizli bir tempoyla yürüyorum ve eve dönüyorum. Yanimda fotograf makinem varsa arada sipsakliyorum :)



Bilegimin en azindan bunu yapabilecek kadar düzelmis olmasi sevindirici, hala kosamasam da...

Her zamanki gibi Alster Gölü'ne gidiyor ve kiyisinda ördeklerle, kazlarla, kugu ve karabataklarla halleserek yürümeye devam ediyorum. Su siralar hepsinin dogurma zamani galiba :))


Ön tarafta duran baba kugu, arkada duran anne kugu vee onlarin minik bitleriii :)
Arkalarinda gezinen minikler de karabataklarin civcivleri :))

Bu fotograflari dün cekmistim. Aslinda tam fotograflik görüntü bugün vardi ama malesef fotograf makinem yanimda degildi.

Yürürken 50 mt öteme bir baktim ki, bisiklet yolunda giden bisikletlikler aniden durup bisikletten inip yürüyerek kenardan geciyorlar ve sonra yine bisikletlerine binip devam ediyorlar ve yürüyen kosan insanlar durmus ayni yere bakiyorlar. Eyvah! dedim icimden acaba bir hayvancigin basina bir sey mi geldi?
Ama yaklasinca öyle olmadigini anladim gülen yüzlerden. Anne kugu ve arkasinda tek sira halinde 7-8 tane bebek kugu bisiklet yolundan yürüyorlardi. Ve bisiklet trafigini felc etmislerdi üstelik umurlarinda da degildi :)) Cevrelerindeki insanlarin gülen yüzlerine ve üzerlerindeki ilgiye aldirmadan dünya umurlarinda degil gibi yürümelerine devam ettiler...

Ve ben bunun fotografini cekemediiiiiiiiiiiiiiiiiimmmmmmmmmmmm!

Simdi de sirada muhtesem sesli baska bir kus var. O da Kohlmeise. Bu biciriktan nasil bir ses ciktigini anlatamam, keske anlatabilsem... Boyutu bizim serceler kadar. En karisik dalli agaclarin arasinda bile bu parlak renklerinden dolayi kolayca secilebiliyorlar. Hani benim ötüsünü duydugumda kafami kaldirip hangi agacin hangi dalinda oldugunu nokta atisi bulma oyunu oynadigim kus vardi ya, bu o iste. Ta kendisi! Ama her zaman tak diye yerini bulmak kolay olmuyor.

Gün gelip de börtüye böcege düskünlesecegimi söyleseler inanmazdim. Hos bir gün gelip kereviz ya da maydonozu yiyecegime de inanmazdim...
Insan ne garip bir varlik. Büyüyor, gelisiyor, ögreniyor, farkediyor, farkindaliklarinin gelismesi, damak tadindan tutun da duyularinin tümüne isliyor.

Saclarim gittikce uzuyor, ve ben buna cok seviniyorum...

resim kaynagi: www.pixelquelle.de

Iste buralarin bana göre en güzel öten kusu. Ismi 'Amsel'. Bizim Türkiye'de de var mi bilmiyorum ama oradayken hic görmedigime eminim. Hos hangi kusu görüyoruz ki?... Son zamanlar güvercin ya da kargalari bile göremez olmustum...Sözlükte türkce karsiligi 'karatavuk' olarak geciyor.

Ilk gördügüm zamanlarda bu Amsel kusunu karga yavrusu sanmistim. Zaten boyutu da -eger gördüyseniz- karga yavrusu kadar. Güvercinden kücük yani.

Aslinda gagasinin renginden dolayi suphe kalmisti icimde ama olmadigina emin olmam su sekilde oldu: Bir gün kurs yolumda cok yakinindan gectim ve her sabah ayni yoldan gelirken kulagima gelen muhtesem seslerin bu kustan ciktigini farkettim. Gülünc bir durum olabilir ama etrafimda kimseciklerin olmamasinin verdigi rahatlikla hic kipirdamadan durdum ve onun cikardigi seslere cok yakin sesler cikarmaya calistim. Ilgisini cekmeyi basardigimi da benim pesimden ötüp sonra benim de ötmem icin beni beklemesinden anladim, bir o ötüyordu bir ben... Komikti ama cok egleniyordum...

Sonra elimi cantama atacak oldum fotograf makinemi cikarmak icin hemen kacti. Ama ben internetten cok güzel bir fotografini bulup buraya koydum nihayetinde. Ismini bilmedigim icin biraz geciktim aslinda. Ama bu sabah esimin 'arama motoruna görsel özelliklerini yazarak arat' nasihatinden sonra hemen buluverdim.

Tanistiniz Deutschland ellerinin Amsel kusuyla artik :)