Ben artık 'bu' bloğu yazan Demet değilim. Her şey değişti, ben de değiştim. Hem de ne değişim!
Bloğa ismini veren insanlar artık başka yerlerdeler, evet bitti. Benim seçimimdi. Bu blog hayatımın 6 yılını not ettiğim bi günlük olarak kalsın internet aleminde. Benimle olan herkese, blog komşularıma teşekkürler. Bol şans olsun hepimize!
hikayem etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
hikayem etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
8 Eylül 2013 Pazar
8 Ağustos 2012 Çarşamba
Seçimin Eziyeti
Ayça'ya eposta yazdım ve bir merhaba dedim uzun zaman sonra. Buralardan uzak kaldığım süreçte neler neler kaçırmışım meğer. Bir prenses katılmış hayatlarına, üç kişi olmuşlar. O yüzden şimdilerde blogunda çok aktif değil. Yanıtında o da 'ne günlerdi!' demiş Hamburg maceralarım, o günlerdeki blog yazılarımdan bahsetmiş, bir anda öyle bir film şeridi geçmeye başladı ki gözümün önünden kendimi blog sayfamda 'yeni kayıt oluştur' bölümünde buldum. Dökülmek isteyen bir şeyler var galiba...
Şikayet etmek istemiyorum çünkü istediğim buydu ama Türkiye'deki hayatım öyle hareketli ve dolu ki... (Hamburg'da duramayıp geri dönmek istemem de bundandı) Bazen neden ortası olmuyor diye düşünüyorum. Ben neden hep uçlardayım? Neden durmuyorum, durulamıyorum? Neden 'asla' ve 'hep' kelimelerinin arası bende bu kadar yakın birbirine? Uzağındayken eksikliğini hissedip özlediğim şeyler neden bir süre sonra bıktırıyor? Bencil miyim?
Hamburg'da yaşadığım günleri pamuklara sarıp sarmalayıp kalbimdeki en güzel kutuya kaldırdım. Ama ben orada gerçek ben değildim, olmak istediğim bendim. Çok şey öğrendim, fark ettim, geliştim, büyüdüm ama çok da yalnızdım... Paylaşacak kimsem yoktu, peki olsaydı böyle olur muydu? Ben şimdiki ben olur muydum? İhtimal, olmazdım...
2008 yılının Aralık ayıydı, er meydanına dönünce sınavlar başladı. Bakalım orada öğrendiklerimi gerçekten öğrenmiş miydim? Yeniden büyük sorumlulukların altına girme, özgürlük duygusunun kaybolup gitmesi, Özgür bir iş bulup buradaki evimize yerleşene kadar geçen 9 aylık süre, yeniden baba evinin kızı olma durumu, rollerin repliklerin değişmesi, koşturma, hız, acele, işler, telefonlar, epostalar, facebook, aile yemekleri, arkadaş buluşmaları.
İlginçtir, ben Hamburg'dayken kimse arayıp sormuyordu. Bir telefon açan, bir mesaj ya da eposta yollayan yoktu... Ben buraya dönünce neden herkes coştu? Bu kadar seviliyordum, bu kadar ortamların vaz geçilmez insanıydım da neden oradayken bir mektup yazanım bile yoktu?
Ve üstüne 'ben ne yapıyorum?', 'nasıl bir hayat yaşıyorum?', 'İstediğim bu muydu?' soruları.
Üstüne çalıştığım ofisin kapanması.
Üstüne benim üniversite bittikten beri paçayı kaptırıp içinden çıkamadığım ama nefret ederek yaptığım işin/mesleğin üstüne kalın bir çizgi çekişim.
Zaman nasıl da hızlı akıyor.
Bu ayın sonunda iş hayatım biteli 1 yıl geçmiş olacak.
Bu yılın sonunda Türkiyeye döneli dört yıl geçmiş olacak.
Hayat amacı dediğin şeyin ucu kaçınca ya da onunla bağın zayıfladığında ya da o sana sormadan dönüşürken ve sen anlamaya çalışırken neyin neye dönüştüğünü, bu sancılar hep oluyor biliyorum. Geriye dönüp bakınca nedense elle tutabileceğim bir sonuç görmek istiyorum, göremeyince, zaman boşa geçmiş gibi bir yanılsamaya kapılıyorum. Boşa geçmedi elbet, geçer mi hiç? Ama bu duygu niye? Bu yüzden mi artık bebeğim olsun istiyorum? Bir halt yapamadım bari bebek yapayım mı diyorum? (Bu soruya evet cevabı vermiyor içim)
Sonsuz olasılıklar içinden bir çıkış yolu bulmaya çalışıyorum. Bir tanesi mi? Bazıları mı? Hepsi mi?
28 Temmuz 2012 Cumartesi
Sabahları bardak bardak kahve içmeyi bıraktım ve Facebook hesabımı kapattım. Birincisi daha çok su içmeme, ikincisi daha çok okumama yol açtı. Bu bana iyi geldi.
Evdeyim, yeni yollar bulmaya çalışıyorum. Otuz beş yaşıma kendimden önce başkalarını düşünerek geldim, bundan sonra olmak istediğim yerlerde, yapmak istediğim işleri yapmak istiyorum. İşsiz olduğum süreçte (bir yıl olmak üzere) tuzağa düşüp 'ne iş olsa yaparım' dedim yaptıklarım da sözüm ona severek yaptığım alternatif işlerdi ama bunun da ruhumu koruyacağım derken bedenimi, beynimi satmaktan farkı olmadığını anladım. Vaktimi veriyor, yoruluyor ve yine en çok ihtiyacım olan şeyden yaratıcılığımdan uzaklaşıyordum. Üstüne üstlük kaybettiğim o vakitlerde yapamadığım işler birikip birikip evde geçireceğim zamanların da içine ediyordu. Virginia Woolf'un deyimiyle 'evin meleğini öldürmek' ne kelime, allayıp pullayıp baş köşeye koyuyordum. Hep böyle oluyor; düşüyor kalkıyor bir şey daha öğreniyorum, geçen vakti de kaybedilmiş olarak görmüyorum.
İyi ve umutlu hissediyorum.
29 Nisan 2008 Salı
BAŞIM DÖNÜYOR İKİMİZDEN
Çocuklar ekmek yiyorlar gibidir sesin
Ön dişleriyle belli belirsiz
Bir martı kalıyor gibidir hiç olmayandan
Çünkü biz ikimiz de çirkin değiliz
Evet mi hayır mı pek anlamadan.
Ne biçim bir sestir şu bizim dalgınlığımız
Bir tayın dişinde ince taflan
Az yaşlı bir kadında göğüs uçlarının
Yanarak sımsıcak bir kedinin ağzından
Dönüp iç çekmesine gece kuşlarının.
Sonra biz dağ başlarında apansız kurşunlanan
Süresiz baş dönmesiyiz çok garip adamların.
Edip CANSEVER
Gecen seneydi, 29 Nisan'di...
Ve nikah davetiyemizin üzerinde 'Yercekimli Karanfil' siirinin son dörtlügü yaziyordu sadece:
...
Görüyorsun ya bir sevdayı büyütüyoruz seninle
Sana değiniyorum, sana ısınıyorum, bu o değil
Bak nasıl, beyaza keser gibisine yedi renk
Birleşiyoruz sessizce
Çocuklar ekmek yiyorlar gibidir sesin
Ön dişleriyle belli belirsiz
Bir martı kalıyor gibidir hiç olmayandan
Çünkü biz ikimiz de çirkin değiliz
Evet mi hayır mı pek anlamadan.
Ne biçim bir sestir şu bizim dalgınlığımız
Bir tayın dişinde ince taflan
Az yaşlı bir kadında göğüs uçlarının
Yanarak sımsıcak bir kedinin ağzından
Dönüp iç çekmesine gece kuşlarının.
Sonra biz dağ başlarında apansız kurşunlanan
Süresiz baş dönmesiyiz çok garip adamların.
Edip CANSEVER
Gecen seneydi, 29 Nisan'di...
Ve nikah davetiyemizin üzerinde 'Yercekimli Karanfil' siirinin son dörtlügü yaziyordu sadece:
...
Görüyorsun ya bir sevdayı büyütüyoruz seninle
Sana değiniyorum, sana ısınıyorum, bu o değil
Bak nasıl, beyaza keser gibisine yedi renk
Birleşiyoruz sessizce
19 Nisan 2008 Cumartesi
Esim ve ben flört dönemimizde cok özlem cektik, önce Berlin-Istanbul sonra Hamburg-Istanbul hattinda, özellikle sevdicegimin o dönem ömrü yollarda gecti diyebilirim. Evlendikten sonra da hemen kavusamadik. Almanya'ya gelebilmem icin 4 ay daha zaman gecmesi gerekti. 2007 senesinin Mayis ayi basinda yaptigimiz basvuru icin tam 2 ay bekledim. 2 ay sonra iznim geldiginde ögrendim ki az bile beklemisim. Ayrica sansim da varmis, benim vizem ciktiktan bir kac hafta sonra yeni göcmen yasasi yürürlüge girdi, ve bu memlekete geleceklere A1 seviyesinde almanca bilme mecburiyeti kondu. Isyerimde vizem geldikten sonra sonra bir ay daha calisacaktim ama sonuc birazcik daha farkli oldu ve bir ay da fazladan calistim. Böylece Eylul ayi basinda Almanya'ya ayak basabildim..
Diyecegim o ki, esimle sanal ortamdaki bir fikir platformunda kurulmus bir dostlukla baslayan, birbirimize samimice yüregimizi actigimiz bir sürecten sonra kanli canli görüsmeye baslamamizla birlikte kaderin garip cilvesiyle aska dönüsen beraberligimizde benim Almanya'ya gelisime kadar doyasiya yasanmis/tadi cikarilmis bir sürec olamadi. Iki günlük hafta sonu görüsmelerimizin yarisi aile ortaminda 'her birlikte' geciyor kalan zamanlarda da cihangir kafelerinin her bir sandalyesi masasi ezberleniyordu, her gece 1,5-2 saat süren telefonlasmalar, gün icinde onlarca sms...
Bizim festivalimiz aslinda benim buraya gelmem ve bizim tam anlamiyla kavusmamizla baslamis oldu. Hala doyabilmis degiliz birlikte zaman gecirmeye, evin icinde keyif catmaya...
Burada yapabilecegim her etkinligi erteledim/erteliyorum, bilerek isteyerek :)
Bunlari niye anlatiyorum?
Merkez kütüphaneyi ilk kez bugün gidip gördük. Geldim geleli bir konser, tiyatro, bale vs. izlemedik, müze/sergi gezmedik. Evlendigimiz zamandan kalan ve hala kullanma girisiminde bulunmadigimiz kültürel etkinlikler icin(konser, muzikal vs.) gutschein'larimiz (hediye ceki) bile var. Buraya gelirken tangoya devam etmeyi kafama koymus olmama ragmen, internetten bir kac dans okulu arastirmak haricinde bir girisimde bulunmadim. Canimiz istemedi :)
Böyle iste, garip bir durum... Bir yapboz'un parcalari gibi ic ice gecmis iki can olduk, bir arada vakit gecirme isteginin sonu gelmiyor, arada sirada görüstügümüz birkac kisi olmasa, asosyal iki tip olup cikacagiz yakinda :)
Ama yavas yavas disari acilmaya baslamak icin harekete geciyoruz artik. Verdigimiz arayi kapatiriz diyoruz, bu hafta nerede ne el ilani, brosur gorduysek topladik, kendimize güzel hafta sonu programlari yapacagiz.
Böyle iste, nerden cikti simdi demeyin, icimden geldi :)
Diyecegim o ki, esimle sanal ortamdaki bir fikir platformunda kurulmus bir dostlukla baslayan, birbirimize samimice yüregimizi actigimiz bir sürecten sonra kanli canli görüsmeye baslamamizla birlikte kaderin garip cilvesiyle aska dönüsen beraberligimizde benim Almanya'ya gelisime kadar doyasiya yasanmis/tadi cikarilmis bir sürec olamadi. Iki günlük hafta sonu görüsmelerimizin yarisi aile ortaminda 'her birlikte' geciyor kalan zamanlarda da cihangir kafelerinin her bir sandalyesi masasi ezberleniyordu, her gece 1,5-2 saat süren telefonlasmalar, gün icinde onlarca sms...
Bizim festivalimiz aslinda benim buraya gelmem ve bizim tam anlamiyla kavusmamizla baslamis oldu. Hala doyabilmis degiliz birlikte zaman gecirmeye, evin icinde keyif catmaya...
Burada yapabilecegim her etkinligi erteledim/erteliyorum, bilerek isteyerek :)
Bunlari niye anlatiyorum?
Merkez kütüphaneyi ilk kez bugün gidip gördük. Geldim geleli bir konser, tiyatro, bale vs. izlemedik, müze/sergi gezmedik. Evlendigimiz zamandan kalan ve hala kullanma girisiminde bulunmadigimiz kültürel etkinlikler icin(konser, muzikal vs.) gutschein'larimiz (hediye ceki) bile var. Buraya gelirken tangoya devam etmeyi kafama koymus olmama ragmen, internetten bir kac dans okulu arastirmak haricinde bir girisimde bulunmadim. Canimiz istemedi :)
Böyle iste, garip bir durum... Bir yapboz'un parcalari gibi ic ice gecmis iki can olduk, bir arada vakit gecirme isteginin sonu gelmiyor, arada sirada görüstügümüz birkac kisi olmasa, asosyal iki tip olup cikacagiz yakinda :)
Ama yavas yavas disari acilmaya baslamak icin harekete geciyoruz artik. Verdigimiz arayi kapatiriz diyoruz, bu hafta nerede ne el ilani, brosur gorduysek topladik, kendimize güzel hafta sonu programlari yapacagiz.
Böyle iste, nerden cikti simdi demeyin, icimden geldi :)
9 Eylül 2007 Pazar
Haydi Yallah Hop Hop Hop :)
Gunlerden 3 Eylul’du. Gece yola cikacak, 4 Eylul sabahi sevdigimin kollarinda olacaktim.
Istanbul'daki son günüm ilginc gecti. Son yapilacak isler, vedalasilacak sevdikler derken aksam oldu. Calistigim ofisin baldan tatli kedisi '$ansli'nin cok hasta oldugunu ogrendim. Cok duskunum ona ben, cok severim... Onu da son kez gormek istedim atladim gittim, optum sevdim, vedalastim. Ucunda bir daha görememek vardi... Simdi nasil bilmiyorum, soruyorum cevap alamiyorum :( Ya$a benim tatli oglum...
Neyse, son gecemiz ya; teyzem, kuzenler, ve bizim aile tam kadro evdeydik. Ama kimse birkac saat sonrasini du$unmek istemiyordu. Yemekler yendi, caylar icildi, pespese diziler izledik. Oylesine garip bi durumdu ki, bir dizi bittiginde baska kanalda hangi dizi var ona bakiliyor ve o seyrediliyordu. Kimse 'ben gidiyormusum' gibi degildi, iyi ki de öyleydi...
Havaalanindaki son vedalasma anini hic yasamak istemiyordum. Daha dogrusu bundan korkuyordum. Eger cok acikli sahneler ya$anirsa ucarak gecirecegim yaklasik 3 saatlik zaman dilimi bana kabus olacakti, o yol bitmek bilmeyecekti.
Bu is tamamen du$uncede bitiyordu.
Acikli tarafindan bakacak olursak, evimizde bir dönem bitiyordu. Artik hicbirsey eskisi gibi olmayacakti. Bundan sonra evime gelislerim, 'misafir' muamelesi görecegim kisa ya da uzun ziyaretlerden ibaret olacakti.
Minigimle ayni odada karsilikli uyuyamayacak, özellikle gazli yiyecekler yedigimiz günlerin gecelerinde 'ver co$kuyu!' demek gereken zamanlarda birbirimizi duyamayacaktik.
Babamla her gece ayni oturma odasinda ayni tv ekranina bakamayacak, -hep bize kizdiklari-hayatin ve sorunlarin dalgasini gecemeyecektik. (Babam apayri bir yazi konusudur_hatta Paul Auster'in yaptigi gibi adina bir roman yazilacak adamdir_ ona daha sonra girecegimdir)
Ortanca cicegimle evin islerini caktirmadan birbirimize atamayacak, ici aslinda inanilmaz sevgi dolu gicikla$malarimizi yapamayaktik. Onun eve girer girmez 'iyi geceler' deyip odasina cekilmesini bile özleyecektim. Karde$lik... bambaska bir durum... Anlatilir gibi degil. Bunu simdi anliyorum, ilginctir... Insanin ici en cok karde$lerinden ayri iken sizliyor.
Ve annem... O'nu görmemeye alisiktim aslinda biraz, sanki daha kolay olacakti ayri durabilmek ondan ama Istanbul'daki son günlerimde bastilar bana:) Onun varligi yeterdi. Ka$-göz anlasirdik, bazen o ka$-göz hareketleri bilerek görmezden gelinir ve gemiler yakilirdi :)
Dile kolay ayni evin icinde gecen yaklasik 31 sene. Hep icice, hep birarada... Gec kalmisiz biraz hayatlarimizi ayri yollarda cizmeye. Farkinda olmadan hastalikli bir durumun icine du$musuz.
Diger yandan olumlu tarafindan bakilmasi gereken noktalar vardi. Bizi ayiran hastalik, ölüm veya caresi olmayan bir dert degildi. Cok az insanin basina gelebilecek bir ask yasiyordum ve kendi ailemi, yuvami kurmak icin evden ayriliyordum. Bu ayriligin bir surecinde de uzaklarda olacaktim.
Mutluydum... Beni cok seven, bütün derdi beni mutlu etmek olan harika bir adamin yaninda olacaktim.
Bekledigim ve istedigim sekilde, kendini gidecegime yeteri kadar hazirlamis olanlarla (annem, minigim, ve iki kuzenimle) havaalanina gittik. Babam ve lila rengi ortancam (ayni zamanda evin soyunun nerden geldigi bilinmeyen sadrazam torunudur, ciddi saraylidir yani:) evde kaldilar.
Checkindim, valizlerimi verdim ve bekleyis basladi. Icler buruktu ama kimse kimseye caktirmiyordu. Bu hosuma gitmisti, beni benim sandigimdan daha cok dusunduklerini anladim. Gule oynaya zaman gecirdik alanda. Bira ictik lak lak yaptik. Gitme zamani gelince de guzelce sarildik opustuk.
Gittiler, ben kaldim orada... Ilk koyan buydu :)
Üzgündüm ama cok trajik bir ayrili$ ani yasanmadigi icin icim rahatti.
Ucaga gittim, koltugumu bulup oturdum ve uyku basladi. Bu huyumu cok seviyorum. Eger birazcik enerjim varsa hemen kendimi korumaya almayi ba$arabiliyordum... Ucagin kalktigini bile hatirlamiyorum, öylesine bir uykuya dalmi$im... Kendime geldigimde tekerlekler yere degmisti :)
Ucaktan ciktigimda dondurucu bir soguk ve 'yeni hayat' bana 'ho$geldin' dedi. Orhan Pamuk'u bir kez daha gecirdim aklimdan... Rüya miydi butun bunlar? Sadece 1,5 sene öncesine gittim bir an... Bir insanin yasaminin bu derece kisa bir surede bu derece degismesi icin ancak sihirli bir degnek degmis olmasi gerekirdi... :)
Istanbul'daki son günüm ilginc gecti. Son yapilacak isler, vedalasilacak sevdikler derken aksam oldu. Calistigim ofisin baldan tatli kedisi '$ansli'nin cok hasta oldugunu ogrendim. Cok duskunum ona ben, cok severim... Onu da son kez gormek istedim atladim gittim, optum sevdim, vedalastim. Ucunda bir daha görememek vardi... Simdi nasil bilmiyorum, soruyorum cevap alamiyorum :( Ya$a benim tatli oglum...
Neyse, son gecemiz ya; teyzem, kuzenler, ve bizim aile tam kadro evdeydik. Ama kimse birkac saat sonrasini du$unmek istemiyordu. Yemekler yendi, caylar icildi, pespese diziler izledik. Oylesine garip bi durumdu ki, bir dizi bittiginde baska kanalda hangi dizi var ona bakiliyor ve o seyrediliyordu. Kimse 'ben gidiyormusum' gibi degildi, iyi ki de öyleydi...
Havaalanindaki son vedalasma anini hic yasamak istemiyordum. Daha dogrusu bundan korkuyordum. Eger cok acikli sahneler ya$anirsa ucarak gecirecegim yaklasik 3 saatlik zaman dilimi bana kabus olacakti, o yol bitmek bilmeyecekti.
Bu is tamamen du$uncede bitiyordu.
Acikli tarafindan bakacak olursak, evimizde bir dönem bitiyordu. Artik hicbirsey eskisi gibi olmayacakti. Bundan sonra evime gelislerim, 'misafir' muamelesi görecegim kisa ya da uzun ziyaretlerden ibaret olacakti.
Minigimle ayni odada karsilikli uyuyamayacak, özellikle gazli yiyecekler yedigimiz günlerin gecelerinde 'ver co$kuyu!' demek gereken zamanlarda birbirimizi duyamayacaktik.
Babamla her gece ayni oturma odasinda ayni tv ekranina bakamayacak, -hep bize kizdiklari-hayatin ve sorunlarin dalgasini gecemeyecektik. (Babam apayri bir yazi konusudur_hatta Paul Auster'in yaptigi gibi adina bir roman yazilacak adamdir_ ona daha sonra girecegimdir)
Ortanca cicegimle evin islerini caktirmadan birbirimize atamayacak, ici aslinda inanilmaz sevgi dolu gicikla$malarimizi yapamayaktik. Onun eve girer girmez 'iyi geceler' deyip odasina cekilmesini bile özleyecektim. Karde$lik... bambaska bir durum... Anlatilir gibi degil. Bunu simdi anliyorum, ilginctir... Insanin ici en cok karde$lerinden ayri iken sizliyor.
Ve annem... O'nu görmemeye alisiktim aslinda biraz, sanki daha kolay olacakti ayri durabilmek ondan ama Istanbul'daki son günlerimde bastilar bana:) Onun varligi yeterdi. Ka$-göz anlasirdik, bazen o ka$-göz hareketleri bilerek görmezden gelinir ve gemiler yakilirdi :)
Dile kolay ayni evin icinde gecen yaklasik 31 sene. Hep icice, hep birarada... Gec kalmisiz biraz hayatlarimizi ayri yollarda cizmeye. Farkinda olmadan hastalikli bir durumun icine du$musuz.
Diger yandan olumlu tarafindan bakilmasi gereken noktalar vardi. Bizi ayiran hastalik, ölüm veya caresi olmayan bir dert degildi. Cok az insanin basina gelebilecek bir ask yasiyordum ve kendi ailemi, yuvami kurmak icin evden ayriliyordum. Bu ayriligin bir surecinde de uzaklarda olacaktim.
Mutluydum... Beni cok seven, bütün derdi beni mutlu etmek olan harika bir adamin yaninda olacaktim.
Bekledigim ve istedigim sekilde, kendini gidecegime yeteri kadar hazirlamis olanlarla (annem, minigim, ve iki kuzenimle) havaalanina gittik. Babam ve lila rengi ortancam (ayni zamanda evin soyunun nerden geldigi bilinmeyen sadrazam torunudur, ciddi saraylidir yani:) evde kaldilar.
Checkindim, valizlerimi verdim ve bekleyis basladi. Icler buruktu ama kimse kimseye caktirmiyordu. Bu hosuma gitmisti, beni benim sandigimdan daha cok dusunduklerini anladim. Gule oynaya zaman gecirdik alanda. Bira ictik lak lak yaptik. Gitme zamani gelince de guzelce sarildik opustuk.
Gittiler, ben kaldim orada... Ilk koyan buydu :)
Üzgündüm ama cok trajik bir ayrili$ ani yasanmadigi icin icim rahatti.
Ucaga gittim, koltugumu bulup oturdum ve uyku basladi. Bu huyumu cok seviyorum. Eger birazcik enerjim varsa hemen kendimi korumaya almayi ba$arabiliyordum... Ucagin kalktigini bile hatirlamiyorum, öylesine bir uykuya dalmi$im... Kendime geldigimde tekerlekler yere degmisti :)
Ucaktan ciktigimda dondurucu bir soguk ve 'yeni hayat' bana 'ho$geldin' dedi. Orhan Pamuk'u bir kez daha gecirdim aklimdan... Rüya miydi butun bunlar? Sadece 1,5 sene öncesine gittim bir an... Bir insanin yasaminin bu derece kisa bir surede bu derece degismesi icin ancak sihirli bir degnek degmis olmasi gerekirdi... :)
8 Eylül 2007 Cumartesi
Almanya Yollari Ta$tan
Arayi yazmak zor geldi, nasil anlatabilirim ki… Aralara girer anlatirim belki sonra. :)
Asik oldum ve evlendim. Hem de ne evlenme… :) Arama motoru sonuclarinin bana ilk sirada cikardigi yolu izleyerek gittigim yerden, yazinin sahibi adamla, once dostluk, sonra ask, sonra sevgili sonra kari-koca olduk...
Hayatimin bundan sonraki sureciyle ilgili karar vermem gerekiyordu. Baska bir ulkede onun kurdugu duzene dahil olarak yasamak ya da kendi ulkemde onunla yasamak...O zamanlar ‘baska bir ulkede onunla yasamak’ seceneginin ne demek oldugunu tam olarak bilmiyordum sanirim,
ya da tahmin edemiyordum. Bir cirpida veriverdim kararimi. Isimi, ailemi, 31 senedir oya gibi örüp kurdugum yasantimi geride birakip ‘O’nunla gitmeye karar verdim. :)
Alin size en baba macera...
Cem Karaca’dan geliyor: Bindik bi alamete, gidiyoz kiyamete :)
mi acaba?
Gorecektik...
:)
Asik oldum ve evlendim. Hem de ne evlenme… :) Arama motoru sonuclarinin bana ilk sirada cikardigi yolu izleyerek gittigim yerden, yazinin sahibi adamla, once dostluk, sonra ask, sonra sevgili sonra kari-koca olduk...
Hayatimin bundan sonraki sureciyle ilgili karar vermem gerekiyordu. Baska bir ulkede onun kurdugu duzene dahil olarak yasamak ya da kendi ulkemde onunla yasamak...O zamanlar ‘baska bir ulkede onunla yasamak’ seceneginin ne demek oldugunu tam olarak bilmiyordum sanirim,
ya da tahmin edemiyordum. Bir cirpida veriverdim kararimi. Isimi, ailemi, 31 senedir oya gibi örüp kurdugum yasantimi geride birakip ‘O’nunla gitmeye karar verdim. :)
Alin size en baba macera...
Cem Karaca’dan geliyor: Bindik bi alamete, gidiyoz kiyamete :)
mi acaba?
Gorecektik...
:)
24 Ağustos 2007 Cuma
everybody's gotta learn sometime
o zamanlar neyin ve kimin karşıma çıktığının farkında değildim ama :)
aşık olmak istiyordum. deli gibi. 'deli gibi aşık' olmayı, 'deli gibi' istiyordum. ama inanmiyordum. gerçek aşk'a da, aşık olunacak birisi olabileceğine de ... yıllar geçip gidiyordu öylesine.
'öylesine' kelimesini kullanarak, kimseye haksızlık etmediğime o kadar eminim ki...
bir gün şöyle bir dua ettiğimi hatırladım şimdi:
lütfen dedim, lütfen ölmeden önce büyük bir aşk yaşayayım...
change your heart, look around you
change your heart, it will astound you
i need your loving like the sunshine
and everybody's gotta learn sometime
aşık olmak istiyordum. deli gibi. 'deli gibi aşık' olmayı, 'deli gibi' istiyordum. ama inanmiyordum. gerçek aşk'a da, aşık olunacak birisi olabileceğine de ... yıllar geçip gidiyordu öylesine.
'öylesine' kelimesini kullanarak, kimseye haksızlık etmediğime o kadar eminim ki...
bir gün şöyle bir dua ettiğimi hatırladım şimdi:
lütfen dedim, lütfen ölmeden önce büyük bir aşk yaşayayım...
change your heart, look around you
change your heart, it will astound you
i need your loving like the sunshine
and everybody's gotta learn sometime
Güzel Günler Bizi Bekler, Eyvallah Dersin Olur Biter
Bir tekstil fabrikasında çalışıyordum. Uyumsuz, rahatsız, tatminsiz bir tiptim. Olmak istediğim yer orası değildi, yaptıklarım yapmak istediklerim değildi. Birlikte çalıştığım herkesten nefret ediyor, her günün her saati ( mustafa hakkında herşey filminde mustafa'nın baktığı gibi bir bakış atıp çevreme ) benim bunların arasında ne işim var diyordum.
Hayat kabus tabi... Düşünüyorum, düşünüyorum, düşünüyorum.... Kelimeler uçuşuyor her daim gözümün önünde. Lanet ederek çalışıyorum. Bir gün, bir an dedim ki kendi kendime: Yaptığın işi seveceksin... başka yolun yok...
Yoktu sahiden :)
O zamana kadar memur gibi yaptığım işi severek yapmaya başladım. Anlamaya, uğraşmaya, öğrenmeye başladım. Bunlar oyun gibi gelmesin, benim için basit şeyler. Ani değişimler, sıfırdan başlamaklar filan. Diğer yandan, içinde bulunmaktan hoşlanmadığım insan sürüsüyle ilgili fikirlerim değişmiş değildi ama hayatımın sonuna kadar burada olmak zorunda değilim, geçici bir süre için katlanırım diyordum kendi kendime...
İşler çoktu, yap yap bitmiyordu. İşimi seviyorum, hakkıyla yapmaya çalışıyorum ya, ertesi güne iş bırakmıyordum. Dağ gibi yığılsa da o geceyi iş yerinde geçirip sabahlıyor bitirip rahat ediyordum.
Yine böyle çok iş biriken bir günün gece yarısıydı. Kafam çalışmaktan kocaman olmuştu, biraz ara vereyim dedim. Yarım saat kadar işle hiç ilgilenmeyecek, biraz boşaltma yapacaktım. Ofis katının balkonuna çıkıp bir sigara yaktım, ulan ben bu sigaraya nasıl başladım! diye diye bir de güzel tüttürüyordum ki :)
Uzaklara dalmayı çok severim. Yalnız kalmak en iyi ilacımdır bazen. (Yalnız kalmak dedim de, bu konuya bilahare gireceğimdir :) Balkonda yine böyle dalmış gitmişken, aklıma o gece o meyhanede bana fal bakan adam geldi. Nasıl da unuttum diye kızdım kendi kendime. aslında unutmuş olmam merak etmediğimden değildi; evimde internet ve bilgisayar yoktu, gündüzleri de merak edip araştıracak halim vaktim olmuyordu.
Bir hışımla sigaramı söndürüp bilgisayarın başına oturdum. Google'ı açtım ve arama çubuğuna ''sacred geometry'' diye yazıverdim. Önce ingilizce sonuçları taradım. O zaman ingilizcem şimdiki kadar iyi değildi. Bu arada bu tanımlama hem Secret Geometry (Gizli Geometri) hem de Sacred Geometry (Kutsal Geometri) olarak geçebiliyordu. Bazı yerleri anladım, bazı yerlere ingilizcem yetersiz kaldı. Kafamda aşağı yukarı bir fikir oluştu tabi. Bir yandan okuduklarımı anlamaya çalışıyor, bir yandan da fal bakan adamı hatırlayıp: ''eeee?'' diyordum içimden. Türkçe sonuçlara da bakayım dedim.
Ve hayatımı değiştiren, kader denen şey'in varlığını bana sorgulatabilen o arama sonucuyla karşılaştım... Leon, Shape of my Heart, meyhane, fal, sacred geometry, internet derken 30 yaşımda sahip olduğum bu büyük aşk için doğadaki herşeyin eteklerine kapanıp şükretmek istediğim sonuçla...
yoruldum, devam edecek... :)
Hayat kabus tabi... Düşünüyorum, düşünüyorum, düşünüyorum.... Kelimeler uçuşuyor her daim gözümün önünde. Lanet ederek çalışıyorum. Bir gün, bir an dedim ki kendi kendime: Yaptığın işi seveceksin... başka yolun yok...
Yoktu sahiden :)
O zamana kadar memur gibi yaptığım işi severek yapmaya başladım. Anlamaya, uğraşmaya, öğrenmeye başladım. Bunlar oyun gibi gelmesin, benim için basit şeyler. Ani değişimler, sıfırdan başlamaklar filan. Diğer yandan, içinde bulunmaktan hoşlanmadığım insan sürüsüyle ilgili fikirlerim değişmiş değildi ama hayatımın sonuna kadar burada olmak zorunda değilim, geçici bir süre için katlanırım diyordum kendi kendime...
İşler çoktu, yap yap bitmiyordu. İşimi seviyorum, hakkıyla yapmaya çalışıyorum ya, ertesi güne iş bırakmıyordum. Dağ gibi yığılsa da o geceyi iş yerinde geçirip sabahlıyor bitirip rahat ediyordum.
Yine böyle çok iş biriken bir günün gece yarısıydı. Kafam çalışmaktan kocaman olmuştu, biraz ara vereyim dedim. Yarım saat kadar işle hiç ilgilenmeyecek, biraz boşaltma yapacaktım. Ofis katının balkonuna çıkıp bir sigara yaktım, ulan ben bu sigaraya nasıl başladım! diye diye bir de güzel tüttürüyordum ki :)
Uzaklara dalmayı çok severim. Yalnız kalmak en iyi ilacımdır bazen. (Yalnız kalmak dedim de, bu konuya bilahare gireceğimdir :) Balkonda yine böyle dalmış gitmişken, aklıma o gece o meyhanede bana fal bakan adam geldi. Nasıl da unuttum diye kızdım kendi kendime. aslında unutmuş olmam merak etmediğimden değildi; evimde internet ve bilgisayar yoktu, gündüzleri de merak edip araştıracak halim vaktim olmuyordu.
Bir hışımla sigaramı söndürüp bilgisayarın başına oturdum. Google'ı açtım ve arama çubuğuna ''sacred geometry'' diye yazıverdim. Önce ingilizce sonuçları taradım. O zaman ingilizcem şimdiki kadar iyi değildi. Bu arada bu tanımlama hem Secret Geometry (Gizli Geometri) hem de Sacred Geometry (Kutsal Geometri) olarak geçebiliyordu. Bazı yerleri anladım, bazı yerlere ingilizcem yetersiz kaldı. Kafamda aşağı yukarı bir fikir oluştu tabi. Bir yandan okuduklarımı anlamaya çalışıyor, bir yandan da fal bakan adamı hatırlayıp: ''eeee?'' diyordum içimden. Türkçe sonuçlara da bakayım dedim.
Ve hayatımı değiştiren, kader denen şey'in varlığını bana sorgulatabilen o arama sonucuyla karşılaştım... Leon, Shape of my Heart, meyhane, fal, sacred geometry, internet derken 30 yaşımda sahip olduğum bu büyük aşk için doğadaki herşeyin eteklerine kapanıp şükretmek istediğim sonuçla...
yoruldum, devam edecek... :)
23 Ağustos 2007 Perşembe
Başlayalım Bakalım :)
Beyoğlu fitaş sinemasında vizyona girdiği an izlemiştim bu filmi, ilkti ama son olmadı. Vizyondan kalkana dek haftada bir kaç kez... Ve her tv'de gosterildiğinde... ve dvd'den... aklıma her geldiğinde... 60 küsur kereler izlediğimi iddia ediyorum ama 1994 yılından bu yana repliklerini ezberleyecek kadar çok izlemiş olduğumu hatırlayarak 'sayılara takılma' diyorum kendi kendime... 'seviyorsun işte'... 'her fırsatta izliyorsun'...
O zamanlar dvd, internet ne gezer; tv'de verdikleri ilk seferde kasete kaydetmiştim tüm filmi. Oturup dinliyordum, saman gibi oturup sadece dinliyordum. Bir daha tv'de oynatılacağı güne kadar böyle idare ediyordum.
Çoook seneler sonra bir gün,birkaç arkadaşla meyhanenin birinde takılıyorduk. Fasıl, rakı, meze, sohbet... Yan masada yaşlı bir çift ve yanlarında gençten iki konukları vardı. Bilindik gaza gelmeler olmuyor değildi tabi. 'Diiizleriniiiin yeriinee-eeee, dayasaydım taşlaraaaa' naralarını atarken masadan masaya 'anasını sattımın_heey gidi' kol sallamalarını yaparken göz göze gelir, o guzel ambiyansa ortak olur olduk. Sonraki şarkılarda masadan masaya -efendice-kadehler kaldırıldı vs...
Gecenin sonuna doğru, kimi tuvalete, kimi hava almaya çıkmışken, kimi hesap bölüşmesine kimi de türk kahvesini içmeye girişmişken (ben dahil) yan masadaki yaşlı adam; ''kapat fincanını, falına bakacağım'' dedi. Hayatımın dumur denilecek bir anısı da tam o anda yaşandı.
Hemen kapattım tabağı fincana, şöyle soldan sağa bir döndürüp ters çevirdim. Şaşırmış ve soran gözlerle yaşlı adama baktım, gayet cool: '' içimden geldi :)'' dedi.
Ne alakası var Leon ile değil mi? Geleceğim, sabır edin :)
Fincan soğudu, beyefendiye uzatıldı. (Yüzü hala gözümün önünde/kulakları çınlasın/kimdir, necidir, nerededir bilmem)
Adam: Sacred geometry hakkinda bir fikrin var mı?
Ben: Immm, yok... Yani, şeyy, Leon filmi var bilir misiniz? Onun sonunda Sting'in bir şarkısı calıyor. işte o şarkının içinde geçiyor bu cümle... oradan biliyorum... Ama bir başka anlamı varsa, bilmiyorum...
Adam: :) Sen bunu bir araştır.
Fincanı tabağın içine oturttu ve bana geri verdi. İçimden ''hadi canım daha neler, bütün ruh hastaları beni mi bulur dedim.''
Çoook seneler sonrasına kadar, o gece oradaki karşılaşmaya da, o fala da, duyduklarıma bir anlam veremedim. Hani aptal saptal rüyalar görürsün de, sabah annene anlattığında '' bi tarafın açık kalmış'' yorumu yapar ya, aynen öyle bir durumdu... :)
devam edecek...
O zamanlar dvd, internet ne gezer; tv'de verdikleri ilk seferde kasete kaydetmiştim tüm filmi. Oturup dinliyordum, saman gibi oturup sadece dinliyordum. Bir daha tv'de oynatılacağı güne kadar böyle idare ediyordum.
Çoook seneler sonra bir gün,birkaç arkadaşla meyhanenin birinde takılıyorduk. Fasıl, rakı, meze, sohbet... Yan masada yaşlı bir çift ve yanlarında gençten iki konukları vardı. Bilindik gaza gelmeler olmuyor değildi tabi. 'Diiizleriniiiin yeriinee-eeee, dayasaydım taşlaraaaa' naralarını atarken masadan masaya 'anasını sattımın_heey gidi' kol sallamalarını yaparken göz göze gelir, o guzel ambiyansa ortak olur olduk. Sonraki şarkılarda masadan masaya -efendice-kadehler kaldırıldı vs...
Gecenin sonuna doğru, kimi tuvalete, kimi hava almaya çıkmışken, kimi hesap bölüşmesine kimi de türk kahvesini içmeye girişmişken (ben dahil) yan masadaki yaşlı adam; ''kapat fincanını, falına bakacağım'' dedi. Hayatımın dumur denilecek bir anısı da tam o anda yaşandı.
Hemen kapattım tabağı fincana, şöyle soldan sağa bir döndürüp ters çevirdim. Şaşırmış ve soran gözlerle yaşlı adama baktım, gayet cool: '' içimden geldi :)'' dedi.
Ne alakası var Leon ile değil mi? Geleceğim, sabır edin :)
Fincan soğudu, beyefendiye uzatıldı. (Yüzü hala gözümün önünde/kulakları çınlasın/kimdir, necidir, nerededir bilmem)
Adam: Sacred geometry hakkinda bir fikrin var mı?
Ben: Immm, yok... Yani, şeyy, Leon filmi var bilir misiniz? Onun sonunda Sting'in bir şarkısı calıyor. işte o şarkının içinde geçiyor bu cümle... oradan biliyorum... Ama bir başka anlamı varsa, bilmiyorum...
Adam: :) Sen bunu bir araştır.
Fincanı tabağın içine oturttu ve bana geri verdi. İçimden ''hadi canım daha neler, bütün ruh hastaları beni mi bulur dedim.''
Çoook seneler sonrasına kadar, o gece oradaki karşılaşmaya da, o fala da, duyduklarıma bir anlam veremedim. Hani aptal saptal rüyalar görürsün de, sabah annene anlattığında '' bi tarafın açık kalmış'' yorumu yapar ya, aynen öyle bir durumdu... :)
devam edecek...
Önce Gaz ve Toz Bulutu Vardı...
Hayatımın filmine... ki meğer, herşeyin başlangıcı oymuş...
.LEON.
.LEON.
Shape of my Heart
He deals the cards as a meditation
And those he plays never suspect
He doesn't play for the money he wins
He doesn't play for the respect
He deals the cards to find the answer
The sacred geometry of chance
The hidden law of probable outcome
The numbers lead a dance
I know that the spades are the swords of a soldier
I know that the clubs are weapons of war
I know that diamonds mean money for this art
But that's not the shape of my heart
He may play the jack of diamonds
He may lay the queen of spades
He may conceal a king in his hand
While the memory of it fades
I know that the spades are the swords of a soldier
I know that the clubs are weapons of war
I know that diamonds mean money for this art
But that's not the shape of my heart
That's not the shape, the shape of my heart
And if I told you that I loved you
You'd maybe think there's something wrong
I'm not a man of too many faces
The mask I wear is one
Those who speak know nothing
And find out to their cost
Like those who curse their luck in too many places
And those who fear are lost
I know that the spades are the swords of a soldier
I know that the clubs are weapons of war
I know that diamonds mean money for this art
But that's not the shape of my heart
That's not the shape of my heart
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)