Sacred Geometry of Chance

2011-11-28T12:37:00.001+02:00

Bir arınma, bir temizliktir gidiyor hayatımda, bu yılı ilk yarısı ve ikinci yarısı olarak da ikiye ayırıyorum.
Mayıs ayında Reiki 2. aşamaya uyumlanmam, shamanic şifa eğitimine başlamam, yakın bir arkadaşımdan aldığım kristal terapi birleştiler ve kilolarca dinamitin gizlendiği yeri buldurup, fitili ateşlettiler.
Tam ayağa kalkıyor gibi oluyorum, yeni bir dalga, tam kalkıyorum bir dalga daha...
Ama iyi ki çıkıyorlar, iyi ki gizlendikleri yerlerden bir bir kafalarını çıkarıyorlar gerilere ittiklerim. Hani neredeyse mecalim kalmadı diyeceğim ama isyan ediyor gibi algılanmasını da istemiyorum. Sonuçta tüm yaşadıklarım tüm öğrendiklerim, hatırladıklarım beni büyütüyor. Şifalanmama izin veriyor yaradan ve şifalandırmaya hazırlıyor beni, biliyorum...
Çok şükür...

Dolu dolu dolunay_Bırak gitsin, bırak aksın...

2011-11-07T19:36:00.000+02:00

10 Kasım'da Türkiye saati ile 22:16'da Boğa burcunda Dolunay gerçekleşecek.

Bu dolunay, sonuca odaklı bir dolunay olacak. Varolan durumlar hayat amaçlarımızı desteklemiyorsa inatçı yanımız devreye girebilecek.

Dolunay günü, önceki ve sonraki 2-3 gün boyunca önemli ilişkilerimizde ve işlerimize değişiklik yapmamız gereken noktaları farkedeceğiz. Bildiğiniz gibi dolunay zamanı, yeniden değerlendirme ve hasat zamanı. *

Öncelikle geçtiğimiz yeni ay döneminde adım attığınız işleri, fikirsel ya da somut olarak başlattığınız projeleri düşünün. Hiç yol aldınız mı? o fikir ya da proje hala İçinizde iki lego parçasının birleştiği anda çıkan ses gibi 'tık' ediyor mu?
Ediyorsa bir adım sonrasını düşünün. Ve bu dolunay ritüelinizin bir parçası bunun için şükretmek olsun mesela... Yaratıcıya teşekkür edin. Doğaya bir armağan verin. Bu, gökyüzüne yansıtacağınız kocaman bir gülümseme, belki de bağırarak ya da küçük sesle söyleyeceğiniz neşeli bir şarkı olabilir. 'Teşekkürler, çok teşekkürler, ben iyiyim, biz iyiyiz, her şey yolunda...' Belki de gece balkonunuza ya da pencerenizin önüne kuşlar için bırakacağınız ekmek kırıntıları, mısır ya da buğday taneleri olabilir. Yaratıcılığınızı kullanın ;)

Fikir bazında kalmış olan, hiç bir ilerleme kaydedilmemiş ama buna rağmen, olmasını ilk günkü kadar arzu ettiğimiz tohumlar... Onları da akışa bırakalım. Gözlerimizi kapatıp o niyetimizle aramızda bir kalp bağı kuralım. Onun olmasını hala çok istediğimizi, ama her şeyin kendi zamanı olduğunun farkında olduğumuzu ve buna saygı duyduğumuzu söyleyelim, sabırla bekliyoruz, bekleriz değil mi? :) Olsun yeter ki.. Ama ya olması hayırlı değilse? O zaman sevgili yaratıcımızdan bunun için bize bir sonraki dolunaya kadar bir işaret vermesini isteyelim. Ve sonra gözümüzü kulağımızı dört açalım :)

Diyelim ki, vazgeçmişsiniz... Konu ya da istek güncelliğini yitirmiş. Artık olmasına gerek yok. O güncelliğini yitirmiş dileğimizi iptal etme zamanı...
Ya da diyelim ki;
Bırakmak istediğiniz bazı alışkanlıklar ya da ilişkiler var, onları sevgiyle serbest bırakma zamanı...
Her iki durum için de; konunun ne olduğunu bir kağıda yazalım. Bitmesini istediğimiz bir ilişki ise, bunun sevgiyle olması için; bir alışkanlık ise kolayca, hızlıca ve hayrımıza olması için; dilek iptali ise artık ona ihtiyacımız olmadığını belirtip ihtiyaç duyanlara yönlenmesi için niyetimizi edip, isterseniz yakmak, isterseniz küçük parçalara ayırıp bir kap su içinde dolunayın enerjisine bırakmak, isterseniz sadece dua etmek suretiyle ve mutlaka sevgiyle yaratıcıya iletin. Yöntemi yolu için kendinizi hiç kasmayın, içinizden en çok gelen size en uygun olandır.

Gece kristallerinizi arındırmak ve dolunayın koskocaman enerjisiyle doldurmak için pencere önünde ya da balkonda bırakmayı unutmayın.

*Bu kısım için kaynak: Jan Spiller Astrology

Yeni Hayat ve Yeniay

2011-10-26T11:11:00.002+03:00

'Yeni Hayat' başlığını öyle çok severim ki... Orhan Pamuk'un aynı isimli romanının benim için anlamı çok büyüktür ve 'yeni hayat' cümlesi bana hep çok fazla enerji ve güç vermiştir...

Şu sıralar etrafımdaki insanlara bakıyorum da, herkesin hayatında bir değişimler ve dönüşümler dalgası başlamış durumda. Sağlık, çocuk, iş, ev ve daha bi sürü konularda yaşıyoruz bu değişim ve dönüşümleri. Yeni bir şeylere başlıyoruz, kilo veriyoruz, şifalanıyoruz, ev değiştiriyoruz, iş değiştiriyoruz, işsiz kalıyor ya da çalışmaya karar veriyoruz. Daha çok düşünüyor, daha çok kafa yoruyoruz, bizi gerçekten mutlu eden şeylerin neler olduğuna...
Bir taraftan bakınca hayli sallantılı gözüküyor bu durumlar, huzursuz ediyor bizi... Belirsizlikler, ne yapacağını, nasıl yapacağını bilememeler... Ama diğer taraftan bakınca bunlar da dert mi?!
Çoğumuz hastane kapılarında sabahlamıyoruz, sıcak birer evimiz, yiyecek ekmeğimiz var her gün, neşemiz yerinde bin şükür. Ne mutlu ki böyle değişiklikleri yaşıyoruz, büyüyoruz.

Aslında şimdi yaşadıklarımız ileride yaşayacaklarımızın küçük adımları, ipuçları, yeni ekilen tohumları ama biz doğal olarak şu anda bunları göremiyoruz, varolan durum içinde hareket etmeye, değerlendirme yapmaya çalışıyoruz. Ama bazen sınırları şartları zorlayıp, anda kalmak, 'şimdi ve burada olmak' kısmını boş geçiyoruz.

'Oluruna bırak'ın 'akışına bırak'ın en güzel yanı bu, ileride nasıl olsa her şey cevabını bulacak, o yüzden şimdi gerçekten ne istiyorsan içinden en çok gelen neyse onu yap...

Şu şarkıyı bir kez de bu gözle dinler misin? :)

Bakın Steve Jobs o meşhur konuşmada bu mevzuyla ilgili ne demişti, ben bunu bir kenara not etmiştim, ara sıra da açar bakarım:

"Noktaların ileride birleşeceğine inanmak, size kalbinizin sesini dinleme rahatlığı verir. Neyi sevdiğinizi bulmanız gerek. İşiniz hayatınızın büyük bir kısmını kaplayacak. ve gerçek anlamda tatmin olmanın tek yolu, harika bir iş olduğuna inandığınız şeyi yapmanızdır. Ve harika bir iş yapmanın tek yolu ise yaptığınızı sevmenizden geçer. Henüz bulamadıysanız aramaya devam edin, ve yılmayın!"

Siz iş dediği şeyin yerine istediğinizi koyun...

Bugün yeni ay oluşacak, Jan Spiller en fazla 10 dilek yaz diyor ama ben bugün, özellikle bugün en çok istediğim tek 1 dileği yazacağım.

Berna Özcan Demir'in evrene sipariş konusunda şöyle önerileri var:

- Gerçekten istediğin, en çok istediğin şeyi iste. İsteğin kalbinin en derininden gelsin.

- İsteğini koşullara bağlama, ne istiyorsan direkt onu dile. (Örneğin para lazımsa para iste, piyango çıkmasını isteme/gerisini evrene bırak, hayırlısı koşuluyla nereden gelecekse gelsin)

- İsterken olumlu kelimeler kullan. Örneğin borçtan kurtulmayı değil, refahı iste. Hasta olmamayı değil, sağlığı iste..

- isteğini kısa ve net kelimelerle ifade et. Karışık cümleler etkili olmaz.

- İsterken 'hayal' değil 'seçim' kelimesini kullan. Hayal etmek hayal olarak kalacağı etkisini yaratır çünkü.. Seçimini yap!

- Şimdiki zamanda iste, olmuş gibi cümleler kur, beynini kandır. Ama para sıkıntın varsa 'zenginim' deme örneğin; 'zenginliğim her gün artıyor' de..

- Siparişi ver ve serbest bırak. Senin için en hayırlı ve en doğru zamanda olacağına inan. Sürekli takıntılı bir şekilde isteğine odaklı yaşamak, kasılma ve tıkanma yaratır. Nasıl ki bir lokantada yemek siparişini verir ve geleceğinden emin bir şekilde beklersin, aynen öyle, iste ve unut!

- İsteğinle çelişkili eylemlerde bulunma. Örneğin hayatına sevgili istiyorsan tek kişilik ev ya da eşya alma.

Hadi bu akşam 22:55'den itibaren en çok istediğimiz şeye odaklanalım.Yarın yeni hayat'ımızın ilk günü olsun...

2011-10-25T12:53:00.000+03:00

Yarın yani 26 Ekim'de saat 22:56'da Akrep burcunda yeniay gerçekleşecek ve bu yılın en iyi ve etkili yeniaylarından biri olacak. Bu harika yeniayın enerjisi ilk 2 gün en yüksek düzeyde olacak ama 2 hafta boyunca da sürecek.

Bilirsiniz her burcun yönettiği ayrı konular vardır. Akrep burcunun da, bu yeniayda dilemek ve yeni başlangıçlarını yapmak için kullanabileceğimiz konuları şunlar:

Güç, güçlenme, sırlar, politika, ruh halimiz, dönüşüm/değişiklikler, kuvvet, cesaret, bütünlük, öz disiplin, dürüstlük, affetmek, finans, borçlar, krediler, ödemeler, kıskançlık, intikam, uçlardaki duygular, cinsellik, ruh ikizleri, derin duygusal bağlantılar.

Akrep burcunun yönettiği organlar genital organlar ve boşaltım organları.

Bu konular dahilinde hayatımıza davet etmek istediğimiz konuları, dileklerimizi, yeni başlangıçlarımızı yazalım. Boş ve temiz bir sayfaya, kendi el yazımızla, en fazla 10 madde olacak şekilde sıralayalım. Daha önceki yeni aylarda yazdığımız dileklerin içinde hala hayata geçiremediğimiz ama olmasını çok istediklerimizi de bu listeye ekleyebiliriz.

Bu yeni ayın burçlar özelinde kimi hangi konularda destekleyeceği de şöyle:

Koç: Maddi konular.

Boğa: İlişkileri.

İkizler: İş yaşamı ve kariye.

Yengeç: Aşk, eğlence ve hayatı dolu dolu yaşama enerjis.

Aslan: Evle ilgili değişiklik, tamirat, alım-satım ya da yaşam tarzı yenileme.

Başak: Seyahat özellikle suya yakın yerler.

Terazi: Para
Akrep: Korkuların silinmesi yerine konacak güven duygusu
Yay: İş anlamında yükselme, yeni müşteriler ve başarı.

Oğlak: Aşk, eğlence ve sosyal yaşam.

Kova: Kariyer

Balık: Şans

Eskiden çiftçiler ayın döngülerine göre ekin ekip biçerlermiş, kadınlar bedenlerindeki tüyleri alma, tırnak veya saç kesme gibi işleri yine ayın döngülerine göre zamanlarlarmış. Yeniay, yeni şeylere başlama, büyütme, geliştirme için uygun zaman. Hadi o zaman yukarıdaki konular dahilinde, başlamak ve büyütmek istediğimiz tüm konularda listemize yazarak güzel bir başlangıç yapalım, niyetlerimizi koyalım ve evren de bizi desteklemek için hemen harekete geçsin.

Tüm dileklerimiz tez elden olsun...

Yararlandıklarım: Jan Spiller Astrology, Susan Miller

2011-10-24T00:31:00.000+03:00

en tepede başı dik duran nefret ve kin enerjisi şimdi yaşanan acı ve sükûnetin önünde başını eğdi...

kalpler acıyor hep birlikte...
denge...

2011-10-23T15:16:00.000+03:00

Ne zor günler... Kalplerimiz birleşsin hadi...

Van'da enkaz altında kalanların hızla ve kolay bir şekilde çıkarılabilmeleri için, tedavi edilecekleri hastanelere hızla ulaştırılabilmeleri için, bu travmayı yaşayan bedenen ya da ruhen zarar görmüş herkesin şifalanmasına, sakinleşmesine niyet ederek dualarımızı, niyetlerimizi, enerjilerimizi Van'a yönlendirelim lütfen...

2011-10-21T15:20:00.003+03:00

bayrağın zeminindeki kırmızı renk zaten şehit kanlarının simgesi değil mi? niçin bayraklar karardı anlamıyorum...

ayrıca bu simgeleştirilmiş durum yüzünden mi ne kanı ne de şehidi bitiyor bu ülkenin diye de düşünmeden edemiyorum...

2011-08-25T18:37:00.000+03:00

Tatil rüya gibiydi, tatil sonrası kabus gibi... Çalıştığım firmanın merkezi, ani bir kararla TR ofisi kapatma kararı aldı. 7 kişiyiz, öylesine şak diye işsiz kaldık. Bunca emek, bunca sene uçan balon gibi uçtu gitti.

Birkaç ay önce kafamdan şunları geçiriyordum. Artık bu işin hayatımın işi olmadığının farkındayım. Hayatımın işi ne? Nasıl bir iş olmalı? Düşündüm, buldum: Direkt insana dokunmalı.. Ben ve ekip arkadaşlarım burada uğraşıp didinip sayısız adette ürün yolluyoruz birileri mağazalardan alıyor, üzerine giyiyor vs. ama bundan haberimiz olmuyor. Müşteri markayı tanıyor, ürünün eline geçene kadar ne gibi proseslerden geçtiğinin farkında bile değil çoğu zaman. Evet ben insana dokunan, hatta direkt benim dokunarak ilettiğim bir iş yapmalıyım dedim.

Bu kadar mutlu mesut çalıştığım, sevdiğim ofisimden bu ideal uğruna ayrılmayı kafaya koymuştum.
Tema Vakfı, Buğday derneği, çeşitli çağdaş eğitim vakıfları gibi yerlere özgeçmişimi gönderdim. Bir süre bekledim, ses soluk yok. Özgeçmişime bakınca korkmuşlardır zaten, bu herhalde kafayı yedi demiş olabilirler :)))

Sonra unuttum, araya tatil girdi. Daha sonraya erteleyebilirim, bunu ben niyet olarak hayatıma koyayım, nasıl olsa uygun bir zamanda önüme çıkar yine diye düşündüm.

Demek ki gerçekten bunu yapmam gerekiyormuş, hayatımın şifası bundaymış. Evren bana dedi ki, 'bak sen tazminatını yakıp bu işlere girişmek istiyordun, ben sana şimdi bu yolu açıyorum, üstüne bir de tazminat alacağın bir şekilde yapıyorum bunu hatta bir de tepesine tüy kondurup bayrama denk getiriyorum tatilini yapıp, kafanı toparlayasın diye' :)))

Bodrum bana hep iyi gelmiştir, yine iyi gelecek biliyorum. Gidip deniz kenarlarında güneşi batıracağım, düşüneceğim, düşüneceğim, yazacağım, düşüneceğim. Ben ne istiyorum? Nasıl yaşamak istiyorum? Gerçekten yaparken kalbimi çarptıracak iş ne?

Ne garip yeni mezun olmuş gibi... Yeni doğmuş gibi... Ne yapacağını bilemez bir haldeyim. Döner dönmez yazacağım :)

2011-07-18T20:32:00.001+03:00

Kısacık da olsa kırlangıçların sesi :)

Bu da latince ismi Portulaca Grandiflora olan Kedi Tırnağı, Yaz çiçeği, İpek Çiçeği olarak da bilinen güzeller güzelimin iki yeni pozu ...

İznimin ilk günü, serin sulara dalmaya birkaç gün kaldı. Bugün kendimi ev ve balkon hazırlıklarına adadım. Evimi temizledim, balkonumu ben yokken bitkilerimin zarar görmeyeceği şekilde yeniden düzenledim. Güneşin altında duranları ve yarı gölgede duranları gündüz tamamen gölgede kalacak ancak akşam güneşini alabilecek bir yere geçirdim. Yine de yaprakları küçümen ve çok hassas olanları daha büyükçe ve dayanıklı olanların arkasına sakladım. Süpürdüm, sildim... Bu balkonu hep temiz tutmak öyle zor ki... Kendimce bişeyler yaptım işte :)
En küçük kardeşim her gün gelecek hatta çoğunlukla kalacak Minik'imiz yalnızlık çekmesin diye. İçim rahat gideceğim tatile...
Yarın saçlarımı boyatmam ve bazı ufak tefek işleri halletmem gerek. Bir de ''ben yokken...: '' başlıklı uzuuun bi liste hazırlamam gerek Merve'ye...

Haftasonu bu sefer pek bi yavaş aktı

2011-07-18T10:55:00.000+03:00

Cumartesi sabahı erkenden hem de çok erkenden 5:30 gibi kalktım. Güneş yeni doğuyordu. Dolunay hala kaybolmamıştı. Serçeler cıvıldıyor, kumrular 'puhuru huhu' luyor, kırlangıçlar öbek öbek tüm çığırtkanlıkları üzerinde tepemde uçuşuyorlardı. Öyle bağırış çağırış uçuyorlardı ki, martılar sırasını beklemeye karar vermişlerdi, bir ipte iki cambaz oynamaz misali :)

Kocaman bir bardak su içerek ve derin birkaç nefes alarak günü güzelliklerle başlayıp, güzelliklerle bitirmek için niyetimi koydum. Aslında bu tür bir sabaha özel açmamıştım gözümü bu kadar erken bi şekilde ama manzara ve ortam bu olunca insan gidip de tv açamaz ki!

Gözlerimi kapadım, bir süre dolunayın enerjisine bıraktım kendimi, sesleri dinledim... hiç sıkılmadım. Ama benim Minik'im böyle durumlarda hep yaptığı gibi yine dibime gelir mırrrr mırrrr mırrrr yapıp kafasını dizlerime, ellerime sürtmeye başlayınca açtım yine gözlerimi. Baksanıza şunun suratına, 'beni ne zaman tarayacaksın ama hadiiiii' diyo :)

Ne zaman böyle gökyüzünde süzülen bi thy uçağı görsem, Hamburg'da her akşamüstü aynı saatte geçişini (eğer evdeysem) nasıl heyecanla beklediğimi ve ona mutlu mutlu nasıl el salladığımı hatırlıyorum. :)

işte benim hep hayalini kurduğum balkonumdan bir köşe, evrenden yeter ki iste ve isterken sınırlama (küçük de olsa bi balkonum olsa deme mesela, misal benim balkonum evimden bile daha kocaman:) bak! :

Fesleğenler ve yoncalar bir arada arkadaşlık ediyorlar. Bu su şırıldamacısını Tchibo'dan aldım. Su sesi... Her derda deva..

Justin Bieber'larım büyümekteler, turşusunu mu kursam yoksa kurutsam mı?

Mavi ortancam, geçen hafta aklımı çeldi, bi çiçekcinin önünden geçerken...

Bu da geçen sene mavi gibi küçücükken aldığım ve şimdi kocamaan olan pembe ortancam (Elif'im)

Ekolojik pazardan evladiyelik tohum kampanyasında aldığım domateslerim artık saksıya geçtiler.

Bu da biber hem de organik biber :)

Bu da geçen hafta aşık olup hemen kaptığım güzellerden, 'ateş çiçeği' olduğunu söyleyip beni kandırdılar. Zaten kendisine dikkatle baktığımda Ateş'le arasında hiçbir bağlantı kuramamıştım... İsmini bilen var mı ?

Bu aşağıda gördükleriniz de organik tohumlardan büyütüp saksıya geçirdiğim biber, kabak ve patlıcan. Ne yazık ki sadece biberleri ayırabiliyorum. Google'dan kabak ve patlıcan fidesi yazıyorum, kabakları benzettim ama hiçbirini patlıcana benzetemiyorum. Acaba onlar tutmamış olanlardan mı? Uff üşendim yazmadım isimlerini, kulakların çınlasın Evren! :)

Cumartesi'nin ve hafta sonunun geri kalanı Silivride annemin yanında geçti, 15 kilo bezelye aldık, 10 kilo kadar da barbunya. Ayıkla da ayıkla bitmek bilmedi. Tırnak diplerim sızlıyooo! Toza toprağa bitkiye dokunmak ne müthiş terapi...

Bir Martı Yavrusunun 8-9 haftalık Hikayesi

2011-07-15T12:57:00.001+03:00

Bu guzellikle Mayis sonu Haziran basi gibi tanistik... Ciiiiyyyykk ciiiyyyyykkk diye sabahin erken saatlerinde basliyordu. Gece uyuyana kadar. Yaninda gordugunuz anne'nin ve goremediginiz babanin tapulu catisi orasi. Bizim yan cepheden baktigimiz cati... Her sene ayni zamanda ayni yere birakip yumurtasini, basinda sirayla beklerler.

Asagidaki fotoda biraz daha palazlanmis halini goruyorsunuz. Artik kanat acma calismalari baslamis :)

Onceden o gordugunuz bacanin dibinden bi adim bile ayrilmayan cancan, yaklasik 1 ay sonunda boyle gordugunuz gibi catinin bi o yanina bi bu yanina kosarak kanat cirpiyor.

Bu da gitmeden onceki son hali :) Sanirim yaklasik olarak 9 hafta boyle yasadik.Catidan catiya sevgi gosterileri... Fakat anneyi gormeniz lazim. Yavrusunu dIs tehliklerden nasil korudugunu...

Ben, Ozgur ve kedimiz Minik'e alisma fasli gecen yazki yavruyla olmustu. Baktilar ki onlar ve yavrulari icin bir tehdit degiliz ve zarar vermeyiz, bizi rahat biraktilar. Ama ne zaman bizim terasa tanimadiklari biri ciksa, ya da catiya bir antenci ya da bir usta cikacak olsa savas ilan ediyorlardi!! Annenin durumu farkedip cigligi basmasiyla bir anda bizim sema onlarca martiyla doluyordu. Hepsi bir agizdan ciglik cigliga! Kulak dayanmaz yani o derece! Artik insanlarin uzerine kamikazeler gibi dalmak mi dersiniz, ustunden hizla gecerken kaka fiskirtmak mi dersiniz haha her tur taktik mevcuttu! Hep giderken gorebilmek icin dua ettim ama yine goremedim. Umarim bir dahaki yaza :)

2011-07-09T12:58:00.000+03:00

2011-07-07T14:16:00.002+03:00

bakiiin ne yaptim :)

sade

2011-07-06T19:56:00.000+03:00

Birazdan bu deli çocuğun konserine gidiyoruz, heyecan, mutluluk falan filan :)

2011-07-05T23:59:00.001+03:00

'Yenilmedim sana İstanbul! diye bağırmak isterdim.. Her seçim bi vazgeçiştir demişler, başka mevzulara derinleşebilmek için evimde geçirdiğim zamanlar azaldı, evimde geçirdiğim zamanlar azalınca, blog başında geçirdiğim zamanlar da azaldı. Ara sıra ayak uzatacak zamanlarım oldu, onlarda da sahiden ayak uzattım.

Bazen dalıp gidiyorum, kaç haftadır yarım gün olsun ayaklarımı uzatıp aylaklık etmedim, ne olacak bunun sonu diye. Birilerinin doğum günleri, birilerinin çocuklarının doğum günleri, kandiller, bayramlar, şunlar bunlar günleri, nikahlar, nişanlar, isteme törenleri... Kalan zamanlarda beyazlar çıkmış saçlar boyanmalı; bişiyler uzamış alınmalı; toprak eklenmesi gereken, saksısı değiştirilmesi gereken bitkiler var, halledilmeli; bitmiyor anacım... bitmiyor... Hamburg'da yaşarken bu kadar ütülenecek şeyimiz olmazdı, şimdi neden var? :)

Bloğumun en başından bu güne gelişine bakarsam iki ana bölüm görüyorum; birincisi, Özgür karşıma çıkana kadarki uykuyla uyanıklık arası süreç, ikincisi 'yeni hayat'ın başladığı ve farkındalık kelimesinin hayatıma girdiği rüya süreci.
Ve şimdi sırada, yaşadığım, ama henüz bu bloğun sayfalarına kayıt düşemediğim üçüncü perde var; tezahür süreci.. Er meydanındaki büyük karşılaşmalar, sınavlar, alınan notlar...

Hayat beni öyle bir okula aldı ki... Tamamen kendi seçimlerim sayesinde başıma gelen alt üst olmalar, yol ayrımları, büyük değişimler(ki bu değişimlerin bazıları zorakiydi, seçme şansım yoktu, ya herro ya merro)...
Tabi ki bunlar beni büyüten şeyler, hepsi başım üstüne.. Mal gibi yaşayıp ölmektense bu er meydanında öğreniyorum, şifalanıyorum, büyüyorum..

Hayatıma genelde astroloji kavramı ve özelde Ay takvimi diye bir sistem girdi. Tırnak kesmekten, çiçek budamaya, çamaşır yıkamaktan, ev temizliğine kadar bi sürü konuda bu takvime göre hareket ediyorum.

Bitkilerle aram çok iyi; Almanya'da hep hayal ettiğimi şeyi İstanbul'da kocaman bir terasımız olunca yapabilmeye başladım. Tohumdan domates, biber, kabak yetiştiriyorum, tüm bitkilerimle iletişim kuruyor onlara istedikleri gibi davranıyorum, onlar da bana sevgimin ve ilgimin karşılığını fazlasıyla veriyorlar.

Ve daha neler neler... Bi açılış yapayım dedim; devamı daha çabuk gelsin diye.

Şimdilerde okuduğum kitap Doğanın Gizli Mesajları. Tabiat ana'nın derin bilgeliğini tanımak ve onun fısıltılarına kulak vermek üzerine.. Bu kitabın bu zamanda karşıma çıkması tesadüf mü? Hayır... Tesadüf diye bir şey var mı? Hayır...

Görüyorum, beden gözlerim ve gönül gözümle herkesin içini görüyorum, her şeyi görüyorum...
Duyuyorum, herkesi, her sesi duyuyorum...
Dokunuyorum erişebildiğim her şeye, onları onurlandırıyorum... Ben varım, yanındayım diyorum.
Kokluyorum, koku hafızamı günden güne geliştiriyorum, ihtiyacım olduğunda çağırıyorum geliyor..
Ve tadıyorum; şükran duyarak; tadını alabildiğim her şey için..

2011-05-22T09:01:00.000+03:00

Yazmam lazım... Rüyalarıma giriyor artık. İçim rahat değil.. Bir şey eksik hayatımda yazmıyorum diye. Şarkılardan fal tuttum, 'yazmıyorsun' dediler, yazacağım..
İŞte mühürledim.

2010-11-21T21:45:00.000+02:00

Bunlar benim bayram tatilimin güzelleri. Videodaki kuşun gece karanlığında neye öttüğünü anlayamadım ama keyfi öyle yerindeydi ki :)
Alttaki yakışıklı da sahiplenmeyi bekliyor, iyi bakabileceğine inanan güvenen biri varsa... Yoksa sokakta da bakanı var yani.

peace peace peace

2010-11-11T16:04:00.000+02:00

Bugun bu t-shirt'umu giydim evden cikarken ve kulagima da bu kupemi taktim. Ofisteyken oglene dogru, internetten siparis ettigim cici cizmelerim geldiler, bakin onlarin agiz kisminda hangi isaret vardi :)

2010-11-10T15:15:00.000+02:00

‎'Efendiler, iyi biliniz ki Türkiye Cumhuriyeti şeyhler, dervişler, müritler, meczuplar memleketi olamaz...'

M.Kemal ATATURK

2010-11-08T15:49:00.000+02:00

Muzik muzik muzik... Bir onceki hafta Herbie Hancock ve Marcus Miller konserlerine gittik, iki gece ust uste denk geldi, pestilimiz cikti. Gectigimiz hafta da yerli gitaristler bulusmasi vardi Sarp Maden ve Akin Eldes. hangisinden en cok keyif aldim, vallahi gucenmece yok, Marcus Miller'dan :)
Adamin grubunda 23 yasinda bir saksafoncu cocuk vardi, beni benden aldi. ucmus, asmis... Anlatilir gibi degil. Merak eden olursa ismi Alex Han.

Film film film... Gectigimiz hafta bir de film izledim. Su altin portakal'da en iyi erkek oyuncu odullerinden birini alan Serkan Ercan'in oynadigi Gise Memuru. Henuz vizyona girmedi ama Serkan cok eski arkadasimdir, ozel bir gosterimini yaptilar yakin cevrelerine onu izledim. Serkan muthis bir oyuncu, film de iyi, alistiklarimizin disinda. Cok sevdim. Oh be dedim birileri de degisik biseyler soyledi sonunda.

Kitap kitap kitap... Bir kitap okumaya basladim. Ruyalarla ilgili. Lucid ruya ile ilgili. Yataga gectikten sonralari okuyorum, belki uyku oncesinde daha islevsel olur da, uyku ve ruya surecimi farklilastirabilirim diye :) Cok ilginc seyler soyluyor, basit ilk egzersizler icinde farkindalik temeline dayanan... Mesela diyor ki bulundugunuz yerlerde gozunuzun gordugu seylerin farkinda varin 1 dakika kadar, sonra burnunuzun aldigi kokularin, sonra kulaginizin duydugu seslerin... Hepsini birbirinden ayri olarak hissedin diyor. Sonra dokunun diyor bazi seylere, kumaslara, cama, tasa, agaca, masaya ve bunun farkina varin diyor. Boyle birkac farkli sey daha var, ve sonrasinda bana gore cok vurucu bir sey geliyor ki, farkindaliginizin farkina varin diyor. Farkinda olan Demet'in farkinda olmak.
Burada uyumusum, bakayim pesinden ne gelecek. Fos da cikabilir tabi bilemeyiz bakalim :)

Spor spor spor... Haftada uc gun pilates yapiyorum, yetmiyor. Daha dogrusu tatmin etmiyor :)
Pilates, sonuclarini cok cabuk almaya basladiginiz hatta zaman gectikce daha da buyuk almaya basladiginiz ilginc bir spor. Sanki cok pasif gibi ama hic degil... Hoplayip ziplamadan vucudun tum kas gruplarini calistiran hareketler yapiyorsunuz. Tabi ki buyuk bir cogunlugu nabzi arttiran calismalar olmadigi icin yag yakimi olmuyor ama kaslanma, sekillenme inanilmaz. Jennifer Löpet'likten Lopez'lige dogru agir agir ;) (hos o da bozdu bu gunlerde:p
Pilates beni cok tatmin etmedigi icin (tatmin etmemesi sadece yuruyus ya da kosu ile kiyasladigimda) ayrica yuruyus ya da kosu yapmak istiyordum ama hafta sonlari da bir turlu buna vakit yaratamiyordum. Tijen sagolsun bana cok guzel bir akil verdi, hic dusunememisim; is cikislarimda spor ayakkabilarimi ayagima gecirip yuruyuse gidecegim. Ofisim Levent'te, evim Sisli'de. Donuste eve de yuruyecek sekilde bir guzergah cizecegim kendime, manavima, firinima ugrayip sonra eve gececegim.

Kafa dinlemece, dinlenmece, dinlemece... Dun Kemerburgaz tarafinda bir golun kenarinda piknik yaptik. Butun aile toparlanabilelim diye herkesin uygun olacagi bir zamanda yola ciktik. Bu da ogleden sonra 13:30'du hahaha! 14'de piknik yerine vardik, 17'de hava karardi geri donduk ama guzeldi. Dun hayatimda ilk kez w.c olmayan bir yerde calilarin arasinda buldum kendimi. Offf benim gibi börtu bocekten odu kopan bir insan icin ne eziyetti dusunun! Gecmek bilmedi saniyeler... :)

Meditasyon yapmaya (durmaya:) basladim demistim ya, bazi deneyimlerimi de paylasmak istiyorum. Pesinden guzel bir sey daha girdi hayatima ve Reiki 1. asama inisiyasyonu aldim. 21 gunluk arinma surecindeyim su anda daha dogrusu son haftanin icindeyim. Arzular selale! Hayirlisiyla bitirelim de su 21 gunu, ben infilak etmeden :)

Ofiste oldugum icin mecburen ingilizce klavye kullaniyorum ve yazdigim metni turkcelestiremiyorum, sitede bir problem var. Bu nedenle yazimi boyle oldugu gibi koymak zorundayim.

2010-10-31T10:48:00.001+02:00

Bir önceki yazıma Evren'in yaptığı yorumdan sonra paylaşmak istediğim başka bir konu daha oldu: Konsantrasyon.

Konsantrasyon mu farkındalığı getiriyor, yoksa tam tersi mi acaba bilmiyorum. Belki de çok gerçek bir bağ yoktur arada ama unutkanlık denen şeyin de konsantrasyon eksikliğinden ya da farkındalık eksikliğinden kaynaklandığını düşünüyorum.

Özgür bazı şeyleri hiç unutmaz, ama bazı şeyleri hep unutur :)

Mesela Minik'le oynadığımız ipi nereye koyduğumuzu, el fenerini hep durduğu yerden alır ve yerine koymazsa nereye koyduğunu, koli bantını, saatini vs... ve hep hafızasının iyi olmadığı bahanesinin arkasına saklanır :) Naapiiimm? :) der. Tabi ben buna Kabat-Zinn'in kitabını okuduğumdan beri prim vermiyorum çünkü anladım ki Özgür'ün kafası ya dün ile çok meşgul ya da yarın ya da akşam ne olacağı ile... Ve bu unutkanlık sandığı şey tam da bu yüzden.
Onunla bunu paylaştığımdan beri yaptığına yoğunlaşmaya çalışıyor, böylelikle tornavidayı elinden nereye bıraktığına dikkat etmiş oluyor, ya da tornavidayı olması gereken yerden başka bir yere bırakıyor olduğunun farkına varıp gidip alet kutusunun içine bırakıyor (bu daha da güzel bir sonuç tabi:)
Yediğimiz yemekleri daha yavaş ve farkında yiyoruz, bazen unutursak birimiz diğerine hatırlatıyor. O zaman daha keyifli oluyor o yemek, daha minnettar oluyoruz o tatları alabildiğimiz için, daha çok çiğniyoruz, daha çabuk doyuyoruz vs...

2010-10-11T08:23:00.000+03:00

Tanrılar Okulu'nu okuduğumu söylemiştim uzun bir süre önce. Onunla yatıp kalktım aylarca ve bittiğinde kitabımı öperek teşekkür ederek vedalaştım.

Sonra peşinden Yaratıcı İmgeleme geldi, sonra İlahi Rehberlik, sonra Bir Yerde (bu ikinci kezdi), sonra Hayatınızın Amacı, sonra Tüm Hastalıkların Zihinsel Nedenleri, ve sonra da hala okumakta olduğum Neredeysen Orada Ol (bu kitapla beni tanıştırdığı için Evren'e çok çok çok teşekkür ediyorum)

Bu kitapların bu şekilde üst üste gelmesi tamamen tesadüftü, hatta bazılarını kitapçıya girdiğimde hiçbir referans almaksızın kendi kendime seçtim. Demek ki bu aralar böyle olması gerekiyormuş. Bu kitapları bilenler, duyanlar varsa az çok nasıl bir yola çıktığımı, adımlarımı nereye doğru attığımı tahmin ediyorlardır.
9 Ekim Cumartesi günü itibariyle meditasyon pratiği yapmaya başladım, 3 günümdeyim bugün, çok ilginç şeyler deneyimliyorum.
Hepsi daha iyi, daha ılımlı, daha sakin, öfkenin ve şiddetin olmadığı bir yaşam yolunda yürümek ve hayatı bir şekilde bana teğet geçen (bu ister bir marketteki kasa kuyruğunda olsun, ister kardeşim, annem, babam, kocam olsun, isterse metroda yan yana durduğum kişi olsun) herkesin hayatında minicik de olsa bir şeyi iyi yönde değiştirebilmek. Negatif olanın yerine, pozitifi koyarak en azından bunu deneyerek herşeyin ne kadar değişebildiğini gösterebilmek. Hayatın akışına güvenmek, zorlamamak;
değiştirmeye çalışarak çok büyük enerjiler sarfetmemenin, debelenip çırpınmamanın güzelliği...
Gerçekten niyetleri iyi tutmanın, iyi insan olmanın, iyi olma yolunda kimsenin üstüne basıp geçmemenin, gerçek ve koşulsuz sevginin insanın önündeki yolları nasıl açtığını, nasıl her şeyin sıralamasının müthiş bir güzellikte kendiliğinden olduğunu, bir şeyi gerçekten yürekten düşündüğümde, karar vermem gerekirse ya da bir sonuca varmam gerekirse ( ve eğer gözlerim kulaklarım yeterince açıksa) etraftan gelen mesajları, aniden karşıma çıkan görüntüleri (sokaktaki herhangi bir görüntü-bir tabelanın üzerinde yazan bir isim bile olabilir bu) farkedip anlayabilmeyi deneyimledikçe yürüdüğüm yolu daha da çok seviyorum.

2010-10-01T18:37:00.001+03:00

3 yıl oldu. Hayattayım, çok da sağlıklıyım :) Kendimle, doğamla ve tüm canlılarla barış içinde yaşamanın keyfini sürüyorum. Biliyor musunuz, ben artık hemen hemen hiç sinirlenmiyorum...

TIK TIK

2010-08-25T16:01:00.000+03:00

2010-08-22T08:19:00.000+03:00

http://fizy.com/#s/1m76ge

Güzel, bulutlu bir pazar günü, günaydın. Şu bahçede ağaca yaslanmış oyuncak gibiyim, arkama yaslanmış tebessümle etrafımı seyrediyorum. 'Minik' ayaklarımın dibinde mır/gır... Biber salçasını beceremedim galiba, olsun :) Yaşamak ne güzel bir şey, ne güzel!

2010-08-17T15:53:00.000+03:00

Hehe bu kadar zaman geçip de ben buralara uğrayınca bir de bakacaksınız ki, şikayete gelmişim, pöff diyebileceksiniz. Ama demeyin, vallahi bunu anlatmam gerek. Hem benim için de bir ısınma turu olsun ;)
Yahu biz kadınlar ne çok konuşuyoruz, ne çok biliyoruz, ne çok seviyoruz her konuya bir yorum yapmayı... Bazen haykırarak kendimi sokaklara atasım geliyor.

Biraz daha az konuşmak çok mu zor?..

Bırak ben istediğim gibi besleneyim, sen de istediğin gibi beslen... Bırak saçlarım ıslak yatayım, sen hasta ol, ben olmayayım... Bırak ben neşeli başlayayım güne, enerjik, hareketli... Sen de surat as, insanlara kız, ses duymak isteme. Ama benim neşem ve enerjim seni rahatsız etmesin, bana karışma.
Bırak hava sıcak olsun, bırak hava soğuk olsun. Bırak birileri eteğini ve bluzunu birbirine uyduramamış, yanlış tonlarda makyaj yapmış olsun. Bırak birileri ailesi tarafından iyi yetiştirilmemiş, birileri konuşmayı bilmiyor olsun.
Her şey herkesin keyfine göre olamaz ki... Herkes herkesin istediği gibi olamaz ki... Bunu anlamak için Buda olmak filan gerekmemeli...

Dün sabah ofisimizin bulunduğu plazanın güvenlik görevlilerinden biri günümü aydınlattı. Bu güvenlik görevlisi ise daha yeni başladı.
Herhalde tüm binada onun ismini öğrenip ismiyle hitap eden, sabahları halini hatırını soran bir tek ben varımdır, ya da benden görüp akıl eden bir iki kişi daha olabilir. Çok tatlı, 'zamane' delikanlılarına hiç benzemeyen biri.
Dün sabah yine her zamanki gibi günaydın deyip hatırını sordum, peşinden de laf olsun diye 'çok sıcak değil mi, işiniz zor burada' dedim.
Sıcak ama olsun demet hanım n'apalım, yaz mevsimindeyiz olacak tabi dedi. Kış gelince de soğuk olacak dedi... Gülümsedi bunları söylerken.
Bu kadar...
Gerçekten bu kadar...

Sonra her sabah ofiste kahvaltı ederken ya da kahvelerimizi içerken nasıl sıcaktan konuştuğumuzu, o günkü nem oranını nasıl dünyanın en önemli meselesiymiş gibi tartıştığımızı, kimin evinin içinin kaç derece olduğunu, kimin gece nasıl uyuyup uyuyamadığını konuştuğumuzu, kimin günde kaç kez duş yaptığını nasıl anlattığını düşündüm de... Bırak dağınık kalsın dedim ya!
Bırakalım dağınık kalsın ne olur :)

Mesaim bitmek üzere, Şımarık klavyemin arkasında şekerleme yapıyor. Şanslı her zamanki gibi camın önüne, havalandırmaya en yakın yere serilmiştir.

Dün gece domates konservelerimi yapmaya başladim. İlk 5 kg bitti. Perşembe günü de biber salçası yapma denemesine girişeceğim, hem de güneşte olanından. Receller hazır, bir de turşu düşünüyorum son olarak.

İstanbul'u çok seviyorum. Burada yaşamayı çok seviyorum.

2010-07-02T08:16:00.000+03:00

Unutma!

2010-06-13T13:22:00.000+03:00

Kürk giymeyin, kürk içeren giysiler giymeyin, kürk içeren oyuncaklar ve aksesuarlar almayın lütfen... Dikkat edin buna. Gerçek kürk yazmasa da aldanmayın. Lütfen...

•

Uyanalı bir saat filan oldu. Hava çok sıcak... Çok... Dün güneşlendim balkonda o derece :)
Tenteyi açtık, örtüleri, minderleri serdik, buzlu/limonlu su stoğunu hazırladık bilgisayarı da aldık yanımıza tamamdır.
Sokaktaki canlar için serin su hazırlayıp indirdik aşağı. Sağolsunlar herkes yiyecek bir şeyler vermeyi, koymayı akıl ediyor da su konusu çoğunlukla es geçiliyor. Aslında en önemlisi... Neyse onu da biz yaparız olur biter :)
Biraz oyun oynayıp kafa dağıtacağım, sonra da bakacağım keyfime. Bugün iş güç yapmaya hiiç niyetim yok.

2010-06-06T20:27:00.000+03:00

Bir pazar akşamüstüsü... Klasik hafta sonu işleri bitti. Yalnızım. Nutellalı kek yaptım, bir bardak da süt aldım yanına.
Vesikalı Yarim'i de koydum oynatıcıya. Oh be! :)

İşte bizim Minik'imiz

2010-06-01T08:19:00.000+03:00

Boncuğum benim, dün aşılarına başladık. Veteriner ablası kulağındaki çentikten anladı ki kızımız kısırlaştırılmışmış zati :) Fotoğrafları balkonun en sevdiği köşelerinden birinde çektik. Akşamüstünden itibaren burayı kullanıyoruz :) Koca kulaklı inatçı şey!

Söylemiştim ya, o seçti bizimle yaşamayı. O geldi buldu bizi. Biz hiçbir şey yapmadık sadece boyun eğdik severek :)

Ha bu arada sevgi ve barış duygusu dünyaya hakim olmadıkça benzer şeyleri farklı yerlerde hep duymaya devam edeceğiz. Kişilerin içindeki şiddet ve diğerine zarar verme duygusu/dürtüsünün daha geniş anlamdaki yansıması sonuçta devletlerin, halkların da birbirine bu şekilde davranmaları, diğerini kabul etmek istememesi, ondan nefret etmesi. Önce kendi içindeki, kendi sokağındaki, kendi bölgendeki şiddeti faşizmi temizlemek için var gücünle çalışacaksın kardeş, inadına sevgi paylaşacaksın. Bu söylediğime inanmıyorsan senden de iş çıkmaz kardeş :)

2010-05-26T14:44:00.001+03:00

Almanyada 1,5 yıl yaşamak, bana doğup büyüdüğüm şehirde 30 yıl yaşamaktan daha çok şey öğretti. Öğretti demesem de, anlamam/farketmem için gereken uygun ortamı ve kafayı sağladı desem daha iyi olur herhalde.

Oradayken her gün yazıştığım her gün öğrendiklerimi/farkettiklerimi paylaştığım can dostum bana İstanbula dönüş kararı aldığımızda demişti ki 'hadi bakalım şimdi er meydanına çıkıyorsun, bu kurduğun yapıyı aynen orada da devam ettirebilirsen iste o zaman tamamsın' gibi gibi... Çünkü almanya'da sakin kalmak öfkelenmemek, kararlar alıp uygulamak, tolerans eşiğini yüksekte tutmak vs vs.. çok kolaydı. Koşullar, insanlar, sosyal yaşam, sokak her şey destekliyordu bu anlamda beni. Belki oturduğumuz bölgeyle alakalıydı bilmiyorum ama insanlarda, hayvanlarda her şeyde her şeyde her yerde müthiş bir barış ve huzur vardı.

Ama bir süredir üzerine düşünüyorum da değişmemi gerektirecek çok fazla unsur olduğu halde ben inatla değişmiyorum. Aksine kendi değişimime ve gelişimime bu er meydanında dahi devam etmeye çalışıyorum. Aferin!

İstanbul'da 'çoğu' insanlar sıraya girmeyi bilmiyorlar, tiyatro/sinema nasıl izlenir bilmiyorlar, nasıl tartışılır bilmiyorlar, dinlemeyi bilmiyorlar, kibar olmayı beceremiyorlar, ırkçılar, arabalar yaya geçidinde bekleyen yayaya kesinlikle yol vermiyorlar, bazı arabalar kendilerine kırmızı ışık yandığında bile durmuyorlar, bazı yayalar kendilerine kırmızı yanarken bile arabaların önüne atlayıp zaten yavaş akan trafiği daha da yavaşlatıyorlar (çünkü arabalar çarpmamak için ağırdan alıyorlar), yiyecek içecek satılan yerlerdeki servis elemanları ve hazırlayıcılar temizlik ve hijyenden tamamen habersizler. Peynir kesmek için eline taktiği eldivenle çöp kutusunun kapağını açıyor deyyus! Alışveriş merkezleri girişlerinde hala cebindeki anahtar, telefon gibi ötecek şeyleri kenara bırakmayı öğrenemediler onlar yüzünden sıralar uzadıkça uzuyor. Bu zaten toptan anlamsız bir uygulama da neyse! Şu birikintisinden geçerken senin ıslanıp ıslanmayacağın çoğu sürücünün umurunda bile değil. Bu liste daha çoook uzar amaa aaa :)
Günler sanki 24 saat değilmiş gibi, yetmiyor, yetmiyor yetmiyor.

Tek sıkıntım yapmak istediğim çook fazla şey için bir türlü vakit yaratamıyor olmak. İstanbul'a döndükten sonraki en büyük problemim bu, eli çok hızlı, çok pratik biri olduğum halde zamanımı iyi yönetemiyorum. vah bana, okunacak ne çok kitap, yapılacak ne çok iş, görülecek ne çok eş dost ve yer sırada bekliyor, zaman hiçbirine yetemiyor, en komiği bu beden hiç dinlenmiyor ya! hayret! dinlenemiyor! :)))

Her şeye rağmen yukarıda yazdığım ve yazamadığım her türlü saçmalıkla baş edebiliyorum. Kendimi bozmadan, bunun için çok büyük çaba sarfederek. İstanbul'da olmaktan müthiş derecede mutlu ve keyifliyim. Güzel şeyler de var hem de çoook çoook! Onları da yazıcam (mahsus böyle yazdim, heyecanım ve sabırsızlığım anlaşılsın diye :)

Bir kedimiz bile oldu artık, ismi Minik... Bitişik nizam evleri olan bir mahallede bir inşaat başlarsa ve bu inşaat yükselip çatı seviyesine ulaşırsa ne olur? Cevap veriyorum: Çatı katlarını mahallenin kedileri basar :)))
Bunu da sonra anlatıcam :)

2010-05-17T08:18:00.000+03:00

cuma günleri valiz hazırlamak gibi, hiçbir cumartesi günüm bi türlü yetmedi, haftanın sonu nakarat gibi, pazar günleri elimdeki balık gibi :)

Blog komşularıma ve bu yazıyı okuyacak herkese nefis bir hafta diliyorum, bugün yeniden yazmaya başlıyorum.
Nefes!..
:)

2010-05-01T10:28:00.001+03:00

...
Yıllardan sonra yollardan sonra
Şarkılar söylüyor çocuklar...
Yıllardan sonra, yollardan sonra
Yeniden yan yana onlar...

Tüm emekçilerin günü kutlu olsun.

Sevgiyle... sevgiyle...

Yaşasın Tiyatro Yaşasın

2010-03-27T21:32:00.000+02:00

Dünya Tiyatro Günü Bildirisi 2010
Dame Judi Dench

Dünya Tiyatro Günü tiyatroyu sayısız tiyatral biçimle kutlamak için bir fırsattır. Tiyatro bir eğlence ve ilham kaynağıdır. Dünyanın dört bir yanında var olan değişik kültürleri ve insanları birleştirebilecek gücü vardır. Fakat tiyatro bundan çok daha fazlasıdır, aynı zamanda eğitme ve bilgilendirme olanağı sağlar.
Dünyanın her yer yerinde tiyatro yapılır ve bu her zaman geleneksel bir tiyatro sahnesinde olmaz. Gösteriler Afrika'daki küçük bir köyde, Ermenistan'daki bir dağın yakınlarında, Pasifik'teki küçücük bir adada yapılabilir. Bütün gereken boş bir alan ve seyircidir. Tiyatro bizi güldürebilecek ve ağlatabilecek güce sahiptir; fakat aynı zamanda bizi düşündürmeli ve düşüncelerimizi dile getirmemize olanak sağlamalıdır.

Tiyatro bir ekip çalışmasıyla var olur. Oyuncular göz önündeki insanlardır, fakat tiyatroda görünmeyen şaşılacak sayıda insan vardır. Onlar da oyuncular kadar önemlidir, farklı ve uzmanlık gerektiren yetenekleri sahnelemenin gerçekleştirilmesine olanak tanır. Gerçekleşmesi beklenen tüm utku ve başarıları onlar da paylaşmalıdır.

27 Mart çoktan beri resmi Dünya Tiyatro Günü'dür. Seyircilerimiz olmaksızın biz de var olamayız. Onları eğlendirme, eğitme ve aydınlatma geleneğini sürdürme sorumluluğumuzdan ötürü her gün çeşitli biçimlerde bir tiyatro günü olarak görülmelidir.

Çeviri: Bilgesu Ataman

2010 DÜNYA TİYATRO GÜNÜ ULUSAL BİLDİRİSİ
AYŞE EMEL MESÇİ

Önce kaos vardı. Kozmos kaostan doğdu. İlk patlama, ilk yıldız, ilk galaksi, evrene dağılan yıldız tozları, elementler, hayat...

Uçsuz bucaksız uzayın boşluğunda orta boy bir yıldız, ateşten bir küre... Biraz uzağında masmavi bir top. Ama bir yüzü hep karanlıkta. O karanlığın içinde bir yerlerde, sönük, titrek bir ışık. Bir mağarada yakılmış bir ateş. Dans eden alevlerin çevresinde toplanmış bir insan topluluğu. Duvara düşen ve bir uzayıp bir kısalan gölgelerin arasında ertesi günkü geyik avını canlandıran, hem geyiği hem onu kovalayanları oynayan tecrübeli bir avcı.

Yeraltını yeryüzüne bağlayan mağara, gökkubbede yıldızlar, ortada bir ateş ve hem avcı hem oyuncu insan. İlk ritüel, ilk müzik, ilk dans, ilk resim, ilk mitos...

Evrende karanlık olağan, ışık istisnadır. Tiyatro karanlığa düşürülen bir ışıktır insan eliyle.

Evrende değişmeyen tek şey değişimin kendisi ve birbirlerini karşılıklı var eden kaos ile kozmos, karanlık ile ışık arasındaki sonu gelmez köşe kapmacadır.

Kökleri ritüellerle mitosların buluştuğu alana uzanan tiyatro değişimin hem tanığı hem belleğidir. Çağa ve insana tanıklık, vazgeçilmez bir toplumsal işlev ve ihtiyaç olduğu gibi, insanlık serüvenini tüm renkliliği, çeşitliliği içinde kucaklayan, sahiplenen yüzüdür tiyatronun. Bellek çabasının bir yanında, kimliği oluşturan, "bizi biz yapan" kökleri unutmama kaygısı vardır. Diğer yanda ise, ummanda bir su damlası misali, birey olarak varolan insanın her şeyi tüketen zamana karşı direnişi... Hatırlamak, dünyaya ve kendi yaşamına anlam yükleme, anlam katma sürecinin en önemli köşe taşıdır.

Her gelen günün bir öncekini, her yeni haberin eskisini kovaladığı, anlam aramanın değil anlamdan kaçmanın öne çıktığı günümüz dünyasında tiyatronun en vazgeçilmez işlevlerinden biri anlamlandırmaktır. "Ne içindeyim zamanın / ne de büsbütün dışında / yekpare geniş bir ânın / parçalanmaz akışında" diyebilmektir.

Bin yıllar boyunca sayısız uygarlığa ve kültüre, onların oluşturduğu sentezlere ev sahipliği yapan Anadolu, güneşin doğduğu yer, ortak insanlık mirasının en önemli sahnelerinden biridir. Hayat-ölüm-yeniden doğum döngüsünde şekillenmiş mitosların ve ritüellerin vatanıdır Anadolu. Destanlar ve efsaneler diyarıdır. "Dörtnala gelip Uzak Asya'dan Akdeniz'e bir kısrak başı gibi uzanan bu memleket" öyle bir kültür ve sanat potasıdır ki, her karış toprağında insana ve âleme dair söylenmiş bir söz, yazılmış bir dize, bir replik, mermere dökülmüş bir gözyaşı, minyatürlere, ikonalara sığdırılmış bir ışık zerreciği gizlidir mutlaka.

Anadolu’da yaşayıp dünyayı sadece kendinden ibaret sanmak, bu topraklardaki zenginliği, çeşitliliği, yaşanmış sentezleri görmemek… Veya tam aksine, kültürlerarası bir potaya dökülmenin tek yolunun kendi köklerini, kimliğini, birikimlerini umursamamaktan geçtiğini düşünmek… Bu yaklaşımlar aynı anlam yitimi, aynı belleksizleşme sürecinin iki yüzüdür aslında.

Oysa Anadolu’da yaşayıp kültürü, sanatı, insanı, hayatı dünden bugüne var eden çabaları görebilmek, sahiplenebilmek o kadar da zor olmasa gerek. Bu memleketin her köşesinde 2000 yıl öncesinden bize bakan ve sayıları yüzü geçen antik tiyatro yapılarını görmek, onları yeniden oyunlarla buluşturmak o kadar zor değil. Kökleri çok derinlere uzanan çınarın günümüzde Cumhuriyet kazanımları ve kurumlarıyla ayakta kaldığını bilmek o kadar zor değil.

Tiyatro hatırlayarak tanıklık etmektir.

Bilimin ve iletişimin vardığı noktadan, değişimin içinden evrene, dünyaya, insana bakarken, onunla gülüp onunla ağlarken, kozmosun katlarını ritüeliyle birbirine bağlayan şaman gibi kendi köklerini güne ve geleceğe taşıyabilmektir.

Tiyatronun söyleyecek sözü vardır halden bilene, bu söz onun bin yıllardır süregelen gücüdür. Sözünden, anlamından, anlamlandırma işlevinden vazgeçmek ölümdür tiyatro için. Dünyayı kaplayan görüntü selleri içinde kendini ve köklerini hatırlayarak var olmak, piyasa kurallarına değil kendi altın zincirinin halkalarına sadık kalmak, değişimin içinde yer alırken kendine ve her şeye dışarıdan bakabilme yeteneğini korumak, o yekpare geniş ânın parçalanmaz akışını duyumsamak...

Uçsuz bucaksız uzayın sonsuzluğu içinde narin, minik, mavi bir nokta. Bir yüzü karanlıkta. O karanlığın içinde bir yerlerde ışıklar yanıyor birden. Ve perde...

Ayşe Emel Mesci
15.03.2010

böyleyim canlar

2010-03-16T12:13:00.003+02:00

her can çok kıymetli, çok değerli... şu evrenin her bir zerresini seviyorum... çok seviyorum...

'politik' değilim, siyaseti sevmem, partilere, durulan yerlere inanmam... zor koşullar altında hepsi değişir. her şey değişir... insanların uğruna öldüğü ya da ölmesi gerektiği hiçbir şeye inanmam, tanımam...
başka düşünen başka şöyleyen, başka şöyleyen başka yaşayanlardan hiç mi hiç haz etmem.

ayrım yapmam, ayrımlara inanmam, parçası olmam. Canı yananla canım yanar, sevinenle içimde çiçekler açar.

ekmişim cumartesi günü şebboylarımı, petunyalarımı, kokulu karanfillerimi, papatyalarımı, yerine sığamayan kızlarımı daha büyük saksılara almışım, hepsini öpmüşüm koklamışım. güvercinlerim eşlik etmiş bana, hiç korkmamışlar benden kaçmamışlar, mamalarını yemişler iki adım ötemde. onlara zarar vermeyeceğimi öğrenmişler artık. bu bana yaşamımın en büyük hediyelerinden biri olmuş. sonra saçlarımı boyamışım dermanı kalmamış kollarımla ha gayret, üstüne de uzun bi banyo yapmışım. Gerisi de boş be canım... :)
'Dünyayı sevgi kurtaracak...' (Hilal'im (Hilal Lüle) kulakların çınlasın canım)
٭٭٭
MERHABA CANIM

ben az konuşan çok yorulan biriyim

şarabı helvayla içmeyi severim

hiç namaz kılmadım şimdiye kadar

annemi ve allahı da çok severim

annem de allahı çok sever

biz bütün aile zaten biraz

allahı da kedileri de çok severiz

hayat trajik bir homoseksüeldir

bence bütün homoseksüeller adonistir biraz

çünki bütün sarhoşluklar biraz

freüdün alkolsüz sayıklamalarıdır

siz inanmayın bir gün değişir elbet

güneşe ve penise tapan rüzgârın yönü

çünki ben okumuştum muydu neydi

biryerlerde tanrılara kadın satıldığını

ah canım aristophones

barışı ve eşek arılarını hiç unutmuyorum

ölümü de bir giz gibi tutuyorum içimde

ölümü tanrıya saklıyorum

ve bir gün hiç anlamıyacaksınız

güneşe ve erkekliğe büyüyen vücudum

düşüvericek ellerinizden ellerinizden ve

bir gün elbette

zeki müreni seviceksiniz

(zeki müreni seviniz)

Arkadas Zekai Özger

2010-03-12T08:17:00.000+02:00

Bunu kesin paylaşmam lazım:

Alçak gönüllü olun, çünkü dünyadaki en kötü şey sizinle aynı malzemeden; kendinize güvenin, çünkü yıldızlar da sizinle aynı malzemeden.

Nicholai Velimirovich,
Şt. Sava'nin Yaşamı adlı kitabın yazarı

-Alıntıyı James J. Mapes'in Kuantum Düşünce Yöntemi adlı kitabından yaptım-

2010-03-10T20:03:00.000+02:00

Keko... 8 yaşında. Yerle bir olmuş evinin enkazı üstüne yığılmış, alamıyorlar oradan. Balon uzatıyorlar. Sana şunu alayım mı? ses yok... Sana şunu yapayım mı? Ses yok...
Sonra söküp aldılar onu o enkazdan. Kucaklayıp götürmek istediler oradan. Ağladı ama ne ağlamak... Evime gideceğim diye bağırdı. 'E ama hani oyun oynayacaktık' dedi onu alan abla. 'Evimde oynarım' dedi ağlayarak. Ama evi yok ki...
'Senin evin artık burası' dedi onu alan abla, kesin bir dille 'hayır' dedi bizimki...
Kalbim paramparça oldu. Çok üzüldüm. Çok... Tüm kalbimle acılarını paylaşıyorum ve yaralarını çarçabuk sarsınlar diye dua ediyorum onlar için.

Bizim ülkemiz ne hareketli, ne çok şey olan bir ülke. Hani gündelik haberlere, gelişmelere göre blog yazacak olsak, parmaklarımızın durmaksızın çalışması gerekecek gibi...

Kendimi örgüye nakışa verdim bu ara, çok daha huzurlu... Akşamları mumları tütsüleri yakıp oturuyorum işlerimin başına. Tıngır mıngır bir müzik ya da tv oluyor fonda. Şu yetti dedirten depresif havaların artık bitmesini, güneşin açmasını sabırsızlıkla bekliyorum. 100 litre toprak, tohumlar, fideler ekilmeyi, dikilmeyi bekliyorlar. Terasımız ilgi bekliyor bizden. Ben temizliyorum, çamurlu yağmur yağıyor, ben temizliyorum çamurlu yağmur yağıyor. Puf! Havalar değişse de benim de havam değişse... Pilates yapıyorum haftada 3 gün. Bakıyorum kendime de elim ayağım hiç boş durmuyor. Bir acele bir telaş, zaman kaçıyor gibi sanki, her şeyi birden yapmaya çalışıyorum. Ben yazı özledim. Hı-hı evet, özlemişim.

2010-03-04T19:26:00.000+02:00

...
Bir çok kez kendime, her sabah beni koşudan caydırmaya çalışan bu sesin nereden geldiğini sordum. Derinden bir ses 'Böyle bir havada yataktan çıkmadığın için seni kim suçlayabilir ki?' diyordu. 'Sen gerekenden fazlasını yapmadın mı zaten? Bir gün koşmasan ne farkeder?'. Bu böyle sürüp gidiyordu. Başka durumlarda, örneğin çok geç yattıysam veya sabah erken saatteki bir uçağa yetişmem gerekiyorsa, bunlar bu çabadan kaçınmam için günün bahanesi oluyordu. Sonuç olarak her ayrıntı, kararlılığımın çatlakları arasına sızmaya ve kendim için belirlediğim sıkı programı yarıda kesmem için iyi bir mazeret olmaya çalışıyordu. Kaynağı her ne olursa olsun bu iç ses beni çileden çıkarıyordu. Beni baltalamak üzere sürekli 'pusuda bekleyen' bu varlığı susturmak isterdim.
...

*

...
'Hatırla! Dışta olan hiçbir şey yok... Kendi evriminin önündeki tek engel sensin!'
...

Tanrılar Okulu-Stefano Elio D'Anna-Sayfa 149

2010-02-07T16:57:00.000+02:00

Nedense bazı insanların sürekli yalan söylediğine dair bir düşüncem var. Ve bu beni sinir ediyor. Ayıp olmasın diye yutuyormuş gibi davranıyorum.

Sordum niye sattın diye yoksulluğunu, dedi elimdeki sadece oydu. Niye sattın vücudunu, Daha mı kötü dedi satmaktan ruhunu.

2010-02-03T08:25:00.000+02:00

Teoman - Fahişe

Doktooor Doktoooor İnsanlar Hiç Bilmiyor/Hiç Duymuyor/Hissetmiyor!

2010-02-03T08:12:00.002+02:00

Doktor-Teoman

Şarkıyı yükleyen genç görüntünün arasına kendi fotoğrafını da koymuş :)

2010-02-02T15:13:00.000+02:00

''Bir insanın düşüncesi, duyguları ve bedeni iç içe geçmiş eş merkezli evrenlerdir, hepsi birbiriyle bağlantılıdır. Kişinin bilerek ses tonunu veya tınısını değiştirmesi, sırtını bir milim dikleştirmesi veya açıkça görünen önemsiz alışkanlığını düzeltmesi bütün yaşamını değiştirmesi demektir.''

Tanrılar Okulu
Sf.106

2010-01-31T02:06:00.000+02:00

Karlı günlerde kıyıya köşeye yemek bırakma işini ihmal etmedik. Ama ortalıkta da hiç hayvan görmedik. Çok endişelendirdi bu bizi tabi ama bugün dışarı çıktığımda (artık karlardan iz kalmadı) göremediğim 2 taneyi gördüm ve içim çok rahat etti. Geriye kaldı bir tane. Adam suratlı, tekir ve beyaz karışık... Umarım başına bir iş gelmemiştir.

Şunu biliyor muydunuz? http://www.vimeo.com/9022585
Ben ilk fırsatta malzemelerini toparlayıp yapacağım. Belki sizler de blog yazılarınızda bunu paylaşırsınız.

Bir keresinde balkona koyduğum ekmekler yüzünden meydan savaşı çıkıyordu az daha. Kargalar ve martılar arasında. Bazen bu iki çeşidin birbirine düşman olduğunu düşünüyorum. Her fırsatta birbirlerini yemek istiyorlar. Sanırım hinlik martılarda... Evet evet. Onlar daha saldırgan.

Öyle çok şey yapıyorum ki şu sıralar. Yaşıyorum mu demem lazım yoksa? :)

Karlı günlerin 3.sünde, geçtiğimiz hafta Pazartesi gecesi soğuktan (sonradan gazetelerde yazdığına göre 31 yıldır böyle bir soğuk olmamış) gider boruları tamamen donmuş. Çatıdan akıp gitmesi gereken sular gidemeyince, çareyi ilk buldukları çatlaktan bizim yatak odamıza doğru akmakta bulmuşlar. Hareketli bir gece ve ertesi gün geçirdik. Biz ve akan su düzeneğimiz... Sevdik birbirimizi, yaşıyoruz hep birlikte. Kuruyacak her taraf ve çatı ustası gelecek. Fiyat verecek, pazarlık yapılacak. Çatı tüm apartmanın ortak alanı olduğu için, para tüm daire sahiplerinden toplanacak ve ustaya 'gel yap' denilecek. Usta da gelip yapacak.
Elbet bir gün :)

Bugün hayatımda ilk defa ekmek yaptım. Hem de normal fırınımdaa!
Nedense sadece ekmek makinesinde ekmek yapılır gibi bir yanılsama içindeymişim, yazık!
Ve ekmek ne mucize birşeymiş; onca şey yaptım daha önce, ekmeği yaptığımki kadar büyük olmadı hiçbirinin gururu :)
Sonraa bir de üzümlü/cevizli kek yaptım. Akşam yemeğinde anneannemlerde olacaktık, oraya götürdüm paketleyip, güzel bir sürpriz oldu, herkes bayıldı! İçine yoğurt koyunca kekin de daha bi pufiş olduğunu öğrenmiş oldum. Her seferinde yeni bir şey öğreniyorum tabi ki.
Anneannemlerde mantı akşamı yaptık. Teyzeciğim bana özel soyalı yaptı mantımı.

Bugün karbonhidrat patlaması yaşadık. Çok fena! Yarın dikkat etmek gerek. Denge!

Bu arada ziyaret saati gelmeden önce evden çıktım, yüncüye gittim yeni yünler aldım. Evdeki yastıklara örgüden yeni kılıflar yapıyorum.

Bu sene içimde üretmek üzerine yüksek bir enerji var. Hiç bir anımı boşa geçirmek istemiyorum. Elime aldığım her işte, bir sonrakini düşünmeye başlıyorum.

Pazar günümü bol bol kitap okuyarak geçirmek istiyorum inşallah! Ve de örmeye devam tabi.

Şu sıralar yaşamımda öğrenmeye çalıştığım şey, insanları 'gerçekten' oldukları gibi sevmek. Onları değiştirmeye çalışmamak. Neden öyle olduklarını sorgulamamak. Neden benim gibi düşünmediklerini, neden benim gibi yapmadıklarını, neden benim kadar .... olmadıklarını, neden .... olduklarını hiç ama hiç sorgulamamak. Yargılamamak... Bunu yapabilmek ne zormuş. Ama yapabilmenin kıyılarında bile gezinmeye başlayabilmek ne büyük hafiflikmiş...

Bakın Osho ne demiş:
Daima doğanla uyum içinde ol. Bazı ağaçlar yavaş, bazıları hızlı büyür; yavaş veya hızlı büyümenin özel bir tarafı yoktur. Bu iki ağacın ortak noktası ise kendi doğalarını takip ediyor oluşlarıdır. Etrafına bakıp kıyaslamaya başlamak ve fuzuli endişelere kapılmak yalnızca insana mahsustur.

2010-01-23T16:00:00.002+02:00

Çokkk miktarda kar yağıyor, bizim balkon tepeleme doldu kapıyı açamıyoruz. :)

Evin içerisinden bunu yaşamak, güzelliğinin tadına varmak iyi hoş da, dışarıyı ve dışarıdakileri düşününce fena oluyor yavrucak...

Şimdi giyinip doğruca dışarı çıkar Demet ve Özgür... Birkaç şey almak lazım, kardan adam malzemeleri filan. Biraz da geziniriz, biraz da yiyecek bırakırız hayvancıklara kıyıya köşeye. Yoksa tadı çıkmayacak daha fazla...

2010-01-18T07:57:00.001+02:00

Dün gece Heroes'da yine harikaydı... Kötü polise cezasını verdi, oh!

Yine gün ağarmadan uyandık her zamanki gibi... Özgür'e hazırladığım sandviçin ekmek içini ayıkladım her zamanki gibi... Ama birkaç sabahtır onları martılara kahvaltı niyetine vermeyi akıl edebiliyorum.
Bizim buralarda öyle çok martı var ki... Dün gece uykuya dalmaya yakın çığlıklarını dinlerken, ne güzel bir yanılsama dedim içimden.. Sanki deniz kenarındayım, burnumu uzatsam dışarı, dalga seslerini de duyabileceğim :)

Şu çılgın orkideme ne yapmam gerektiği hakkında bi fikri olan var mı? Başedemiyorum ben bu kızı, ne yapmam gerek komşular. Kendi çiçekli dalı uzadı da uzadı eskiler dökülürken durmadan yenileri çıkıyor ve o dal uzuyor da uzuyor. Onun haricinde durmadan yeni yapraklar çıkarıyor ve dipten iki yeni sürgün verdi, onların da üstü tomurcuk dolu. Hepsi çiçek olacak. Saksısına sığmıyor! Bazen saksısını değiştirince küserlermiş, ya bu kız da küserse...

Bu arada Aloe Vera'm nasıl? Hemen önünde duruyor :)

Güzel bir hafta olsun hepimize ҉ ҉

2010-01-14T15:54:00.000+02:00

Bugün ofisten iki arkadaşımla kahve içmek için dışarı çıktık. Dönüşte de kolkola girdik, lak lak yapa yapa ofise doğru yürüdük. Hafiften yağmur yağıyordu. Şemsiyelerimizi almamıştık yanımıza, kapüşonlarımızı taktık.

Dedim ki onlara:

"İki tane şemsiyem var. Biri siyah renkli kedili, diğeri nar çiçeği kırmızısı... Her gün birini alıyorum çantama. İkisi de üzülmesin diye, ikisini de kullanıyorum. Ama dikkat ettim ki, ne zaman siyah/kedili olanı alsam yanıma, o gün ben sokaktayken yağmur yağıyor ve şemsiye kullanıyorum. Ne zaman kırmızı olanı alsam yanıma o gün yağmur yağmıyor, yağsa da benim sokakta olduğum zamana denk gelmiyor."

İçlerinden biri dedi ki bana: Şu dünyada bi tane kıskandığım insan var, o da sensin Demet. Kadının derdine bak yaa!"

Aslında bilmiyorlar ben başka neleri dert ediyorum. Ama sanırım üzüldüğüm şeyleri yaşamımın merkezine koymuyorum, onların yaşamımın gidişatına hükmetmesine izin vermiyorum. Farklı olan bu... O yüzden belki dışarıdan böyle görünüyorum.

Farkediyorum, düşünüyorum, elimden bir şey gelip gelmediğini tartıyorum kafamda. Eğer elimden gelen varsa yapıyorum. Yoksa onu yaşamın akışında bir 'üzücü' detay olarak isimlendirip, gönderiyorum yerine. Başa çıkılması zor acılar da yaşayacağız elbet... Ben gücümü onlara saklıyorum.

2010-01-14T14:47:00.000+02:00

Haiti'deki depremzedeler çok zor durumdalar. Enkaz altında ve üstünde olanların halini düşünüyorum hep.

Onlara iyi enerjilerimizi gönderelim, acılarını paylaşmaya çalışalım. Buna çok ihtiyaçları var. Lütfen...

2010-01-14T00:08:00.002+02:00

Tanrılar Okulu'nu okuyorum bu günlerde. Çevirisi mi problemlidir nedir, diline alışmam zaman aldı ama şimdi iyi gidiyor. Yazarın uçtuğu yerler olsa da, okuyor olmaktan memnunum. Öğreniyorum, düşünüyorum, arıyorum, buluyorum, süzüyorum.

Zaman zaman, sevdiğim bölümlerden alıntılar da yapacağım buraya.

Bitince sırada Elif Şafak'ın Aşk'ı var. Sonra da Auster'ın İnvisible'ı. Ve elde az zaman.

İstiyorum ki şu yemek ve uyku işine bir çözüm bulunsun artık.
15 dk dinlenelim 7 saat uykuya bedel olsun (ama gerçekten olsun:)
1 hap atalım ağıza, bünyenin tüm ihtiyaçlarını görsün ve sonra bol zaman kalsın yapmak istediklerimize...

2010-01-13T18:19:00.000+02:00

Evet bir gaz lazımdı, geldi. Özgür günlerdir başımın etini yiyordu inanın. Bugün bir de yorum aldım 'e hadi ama!' diyen. Teşekkür ederim.

Yanlış anlamayın sakın, böyle bir itekleme beklediğimden değil. Bazen olur ya hani, elim varmıyordu işte. Her gün, o akşam oturup yazacağıma dair ciddi karar veriyor, her akşam bozuyordum :)

İstanbul'un hızına yetişilmiyor. O kadar çok şey olup bitiyor ki, güzel şeyler, üzücü şeyler... Hamburg'da yaşamak ne kadar dingindi... Hızlı akmıyordu hayat, üzücü şeyleri de genelde sonradan duyuyordum. Saatlerce kitap okuyabiliyordum mesela. Saatlerce Alster'in önüne oturup öylece suya dalıp kalıyordum.

Görüşemediğimiz zamana 2 cenaze, 1 ameliyat (kendim geçirdim) çoook ve çoook sayıda olay sığdırdım.
2009'da kötü bir blogger oldum ben, ilgi gösteremedim sayfama, ama inanın sürekli kafamda bir 'yazamıyorum, ay! of! kahretsin!'lerle yaşadım.

2010 başka olacak, çok yazacağım. Tez zamanda başlıyorum. Bu gece başlıyorum. Biriktirdiğim her şeyle...

2009-11-16T11:31:00.000+02:00

Tunnel Munnel ne bulursanız bulun izleyin uçun arkadaşlar :) Michael'a en derin sevgilerimle...

http://www.youtube.com/watch?v=meT2eqgDjiM

2009-11-10T09:47:00.000+02:00

Emanetine sahip çıkıyorum ve hep sahip çıkacağım, vaziyet ne olursa olsun. Gün olacak devran dönecek, sen rahat uyu Atam...

2009-11-09T15:23:00.000+02:00

Geçtiğimiz kış, geçtiğimiz ilkbahar ve hatta kısmen geçtiğimiz yaz ödevim beklemekti. Günlerim, haftalarım, aylarım beklemekle geçti. Bekledim... Bekledim... Bekledim...

Uçak tarifeleri, hafta sonu gidiş gelişleri, bilet fiyatlarıydı ilgi alanım. Hasret çekmek vardı hayatımın merkezinde, diğer yarımı Hamburg'da bırakıp gelmiştim ve süreç beklediğimizden çok daha uzun sürmüştü.

Şimdi sahip olduğum herşeye zor kavuştum. ('Zor' kavrami da görece, biliyorum ama...) Aşk'a, dünyanın en muhteşem adamına, dünyanın en muhteşem işine, patronuna, ofisine, arkadaşlarına, ailesine... Paraya, berekete... Bunların her birine büyük sınavlardan geçerek, sabır duygusunu diplerine kadar yaşayarak kavuştum.

Her birinin kıymetini öyle iyi biliyorum ki, her biri için öyle müteşekkirim ki... iyi insan olmak için, elimdekilere layık olabilmek için elimden gelen her şeyi yapmaya çalışıyorum...

Öylesine işte, yazmak istedim...

2009-11-02T18:14:00.001+02:00

Geçen sene Kasım ayına baktım da neler yapıyormuşum diye;

ne değişik dertlerim varmış.

http://ozgurvedemetdemet.blogspot.com/2008_11_01_archive.html

Bağrımı açıp 'Yenilmedim sana İstanbul!' demek istiyorum hahahaha :)

2009-11-02T07:33:00.001+02:00

'Seyir Adabı' diye bir olgu olması gerek, böyle bir duygu, bir düşünce, bir ahlak olması gerek. Aksi takdirde ben artık ne tiyatroya ne de sinemaya gidebileceğim.

Sinemaya, tiyatroya oyunun yahut filmin başladığı anda girilir mi hiç? Girilmez!

Geçen hafta içi gittiğimiz bir tiyatro oyununda, oyunun başlamasına sadece 10 dakika kalmıştı ve salonun sadece yaklaşık yüzde 20'si doluydu. Eşim (kendisi Türkiye'de yaşamaya yeni başladığı için, bir çok detayı yeni deneyimliyor) hayretler içinde 'salon boş kalacak herhalde' dedi. Bense o kadar emindim ki insanların saat tam 8'de akın akın doluşmaya başlayacaklarına içeri. Kapıda sigara içip lak lak yapmak varken neden girip otursunlar canım! 'Bekle ve gör' dedim ona, 'bu salon birazdan tek bir koltuk bile kalmayacak şekilde dolacak.'

Aynen dediğim gibi oldu. Oyunun başlama saatine 2-3 dakika kala insanlar akın akın gelmeye başladı. Bu arada, yanlış koltuklara oturanlarla koltukların gerçek sahibi tabi ki birbirlerini hep o son dakikada farkettiler, yer tartışmaları yaptılar. Şapkalarını, montlarını çıkardılar. Saçlarını düzelttiler, cep telefonlarının sesini kapadılar, sağa yaslandılar olmadı, sola yaslandılar olmadı, en rahat pozisyonlarını da seçtiler ve sonunda oyunun başlamasına 'karar verdiler' ve oyun başladı.

Bu benim en rahatsız olduğum tablo. Bir de oyun ya da film sırasında sürekli cep telefonuyla oynayanlar, sessiz sessiz elini ağzına kapatıp konuşanlar, kısa mesaj yazanlar, kıpır kıpır yerinde duramayanlar, ayağını sırtına geçirenler, yanındakiyle sürekli konuşanlar var.
E ben böyle bir ortamda nasıl izleyebilirim? Sinirlerimi bozmadan bir de! I ıh! Mümkün değil... Sakin kalmaya çalışıyorum ama bu sefer de içim şişiyor.

Şimdi ben burada yazıyorum neler yapılması gerektiğini, olur ya birileri okur belki, uyar bunlara...

Oyun ya da filmin başlamasından 15-20 dk önce salonda hazır bulunalım ve oyunun başlamasına en geç 5 dakika kala koltuğumuzdaki yerimizi alalım. Çantamızı, montumuzu yerleştirelim ve derhal telefonumuzu kapatalım. (Çok özel bir durum varsa bilemem de, artık telefonlar kapalıyken kimlerin aradığını, açınca haber veriyor. Bu nedenle açık tutup da sesini kısmanın da bir anlamı yok bence. Ha diyelim ki böyle yaptınız, lutfen titremesini de kapatın da sessizlikte dııııızzzzttt dızzztttt dııızzzztttt olmasın)

Evimizdeki koltukta yayılmışız gibi bir sağ yana bir sol yana kontrolsüzce yatmayalım. Arkamızda oturanı da düşünelim.

Ayaklarımızı uzatırken, dizlerimizin önümüzdeki koltukta oturan seyirciye çarpmamasına özen gösterelim.

Yanımızdakilerle yaptığımız fıs fıs konuşmaları asgari düzeye indirmeye çalışalım.

Böyle yaparsak çok iyi olacak. Bakın söylüyorum.

Kasım başladı. Hey gidi hey! Geçen sene bu günlerde ne yapıyordum acaba Hamburg ellerinde. Bir kontrol edeyim. Herkese güzel bir kasım ayı diliyorum!

2009-10-23T12:41:00.000+03:00

Önce Rex'le tanışın :) Böyle külhanbeyi gibi oturduğuna bakmayın siz, çok ürkektir benim oğlum, hele bir gök gürlesin, şimşek çaksın kaçacak delik arar. O delik de hep annemin dükkanı olur :)

Hafta sonu annemin yanındaydım. Cumadan kaçtım yanına hafta sonunu onunla geçirdim. Özgür gelemedi işleri çıktı diye ama sonradan düşündüm de iyi ki çıkmış. Çoook uzun zamandır annemle bir hafta sonu geçirmemişiz hiç yalnız kalmamışız meğer :)

Rex her sabah geliyor dükkanın önüne, nevalesini alıp gidiyor. Annemin ev yemekleri yaptığı küçük bir dükkanı var, dolayısıyla hep dişine uygun bir şeyler bulabiliyor Rex :)

Sonra bir de Zilan var. At. Çektiği koca arabanın sahibi kavun/karpuz satıyordu, kışın ne satar bilmiyorum. Böyle sigarası ağzının yanından sarkan, kapkara ama bir o kadar da akça pakça bir adam sahibi.

Zilan o kadar alışmış ki annemin her önünden geçişinde ona sabahtan kalan poğaçalardan ikram etmesine, dükkanın önüne gelir gelmez kendiliğinden duruveriyor sağa çekip :) Poğaçasını afiyetle yiyor, üstüne de bi kova su içip, kendini anneme sevdirip sonra yoluna devam ediyor. Fotoğrafını çekemedim çünkü bu hafta sonu onlara denk gelemedim. Belki başka sefere.

Vee gelelim Fincan Nejat'a.

Fincan Nejat'tan hariç 2 çocuk daha doğurdu anne Prenses. Üçüncüyü doğururken rahmi dışarı fırlamış, kan kaybı vs... Garibim... Annem kaptığı gibi şehre inmiş veterinere götürmüş ama ne çare, yaşatamamışlar. Kalan 3 yavrusunu annem ve saz arkadaşları güzelce el birliğiyle yaşattılar.

Malesef 2 hafta kadar önce simsiyah olanı melek olmuş, dikkatsiz bir şoför daha fazla yaşamasına izin vermemiş. Onunla birlikte aynı anda yola fırlayan 'Yaban' (Fincan Nejat'in hayatta kalan tek kardeşi) son anda tekerleğin altından sıyrılıp kenara atmış kendini. O kadar Yaban ki, değil Fincan Nejat gibi kucağa almak, fotoğrafını bile çekmek mümkün değil.

Annem dedi ki şunlara birer isim koy, aklıma gelmiyor da gelmiyor dedi. Laf aramızda gelmesin zaten öyle acayip isimleri nereden buluyor bilmiyorum. Uzun Ömer, Topal Murat, Kötü Anne, Dudaksız Lale filan hahaha :))

Neyse ben de düşündüm biraz, Yaban olanın ondan başka isim şansı yoktu zaten. Yanına bile yaklaşılmıyor. Uzaktan ismine alıştırmaya çalıştım bütün hafta sonu.

Diğerine de Fincan dedim ilkten. Sonra onunla zaman geçirmeye başladım, baktım, gözler hafif birbirine yakın bakıyor Nejat İşler gibi, hemen Nejat'ı da ekleyiverdim peşine. Bence güzel oldu :)

Annem sardunyalar hazırlamış bana, güller, hanımelleri, kokulu karanfiller... Hepsini getirip terasıma ektim. Gülleri, kokulu karanfil ve hanımellerinin hepsini aynı kocaman saksının içine aralıklarla ektim. Annem öyle dedi. Tutmaları için. Kıskansınlar birbirlerini dedi. İnanamadım :)

5 kilo da çanakkale domatesi getirdim, doğradım doğradım attım dolaba mis gibi koktu ohh.

Geçen hafta sonu böyle geçti yani. Güzeldi...

2009-10-20T12:24:00.000+03:00

Birinci Tekir Şahıs tarafından mimlenmişim. Görev zamanı :)

Bloguna neden bu ismi verdin?

bakınız : http://ozgurvedemetdemet.blogspot.com/2007/08/baslayalm-bakalm.html

Bloguna yazarken star tribiyle olmazsa olmaz dediğin şeyler var mı?

Yok. O an içimden geldiği yerde, zamanda ve şekilde.

En son satın aldığın garip şey nedir?

Garipse neden alayım :)

Şeker gibi olduğun anlar?

Etrafimda sinirimi bozan şeyler ya da kimseler olmadıkça her an şeker gibiyimdir.

Arkadaşım, artık sormayın dediğin şeyler?

- Proteinini nereden alıyorsun? (Cevap: elinin köründen!)

- Cocuk ne zaman yapıyorsun? (Cevap: yapmıyorum- 'belki' & 'bir gün' değişirse fikrim bilemem ama o zamana kadar yapmıyorum)

- Balık da mı yemiyorsun? ( Cevap: Evet güzelim hayvan ayrımı yapmıyorum)

Aynaya bakınca gördüğün?
Kendinden razı bir kadın.

Kendini okutan blog dediğin?

Kendi gibi olur, kimseye benzemez. Bahsettiği konu her ne olursa olsun.

Bu blog sahibi-sahibesiyle karşılaşabileceğin yerler?

Kanyon Remzi Kitabevi ve Macro Market, Feriköy pazarı, Istiklal Caddesindeki bilumum mekanlar.

Ben mim konusunda kurallara cok uyamıyorum çünkü kimseyi özel olarak işaretlemek istemiyorum. Hal böyle iken, hoşuna giden ve cevaplamak isteyenlere aracılık etmiş olmaktan memnun olurum efenim :)

2009-10-18T22:52:00.001+03:00

Patrick Swayze'yi sevseniz de öğğ gelmiştir artık farkındayım.

Yazacak öyle çok şey birikti ki anlatamam.

Diğer yandan, yorgunluğumu ifade edecek kelime yok, varsa da ben bilmiyorum. Biliyorsunuz Eylül başında cici evimize taşındık, yerleştik vs. ve ve ve... iş... iş... iş... çalışmak... çalışmak... çalışmak pof!
Şimdi artık 'tamamen' yerleşmiş olmaya ramak kala, ekim-kasım çiçekleri annemin oralardan getirilmiş ve ekilmek üzere iken, alınacak son bir kaç mobilya kalmışken bir 'ara' oh çekerek iki satır girizgâh yapayım dedim.

2009-09-15T07:10:00.000+03:00

Sana da güle güle...

2009-09-12T13:33:00.001+03:00

Bugün başladım, elimden bırakamıyorum. Aslı Erdoğan'ı seviyorum buraya not edeyim dedim :)

*

Evde internet & bilgisayar sorunumuz kalmadı dün itibariyle. Bugün yoğun bir gün olacak, akşama Beşiktaş-Galatasaray maçı var ve kalabalık olacağız. Acilen alışverişe çıkıp hazırlıklar için organize olmam lazım. Fırınım var artık, kek börek sanatımı konuşturayım bakayım (hayatımda ilk kez yapacağım da :p)
Diğer yandan ufka doğru bakınca yaklaşan kara bulutları görüyorum ve de tırsıyorum, çıksam mı çıkmasam mı düşünüyorum, biraz daha düşünürsem akşam çubuk kraker yer öyle izleriz maçı ne yapalım :)
Bu içimin bir yüzü...

*

Gelelim diğer yüzüne;
İstanbul'un hali nasıl da içler acısı. Biraz fazla yağmur yağdı hepsi bu...

Ben Hamburg'da yaşarken böyle yağmurlardan öyle çok gördüm ki! En büyük zararı şemsiyeler de yetmediğinden insanı eve kapatmasıydı, böyle kapanmaya can kurbandı benim için. Pencerenin önüne oturur asfalta düşen yağmuru izlerdim, ağaçların tertemiz ve pasparlak olmasını bir de. Ha olmaz mı oralarda da nehir taşar arada, birileri zarar görür mutlaka. Ama böylesine değil herhalde, bu kadar değil!

Bir gün bana deselerdi 'TEM yolu nehir olup akacak' diye İNANMAZDIM!.. Asla inanmazdım.
Kayıp bir bebek var 4 yaşında, kimbilir nereden çıkacak... Ve tırların içinde uyurken ölen şoförler, denize sürüklenen arabalar, servis aracının (aslında servis aracı olmayan) içinden çıkamadıkları için çaresizce boğulan kadınlar, Bahçeşehir barınağında ve diğer yerlerde ölen zavallı hayvancıklar... Ah ki ne ah!
Hafta sonu için büyük bir felakete daha hazırladılar bizi, evlerimizden çıkmayalım, tedbirlerimizi alalım diye. Özellikle cuma ve cumartesi günleri geçen haftakinden çok daha kuvvetli yağacaktı. Ama henüz bir şey yağdığı yok. O canı ne zaman isterse o zaman yağacak! Di mi ama!

*

Üçüncü posta çamaşır yıkanıyor, bayılıciiim! Bunun ütüsü de var hohoyt!

*

Güzel bir hafta sonu herkeslere! :)

Yüzdük yüzdük kuyruğuna geldik, Iyyykkk!

2009-09-06T13:08:00.000+03:00

Yine bir internet kahvesinden sesleniyorum puff bitmedi gitti! :) O yüzden şu sıralar çok aktif olamıyorum malesef.

Dün ne oldu biliyor musunuz? Şu başlık kısmında yazdığım deyimin anlamını anladım ve uufff bir sinir oldum ki anlatamam.
Kahvaltı yapıyorduk cici terasımızda. Özgür bu deyimi söylemeye çalıştı, yani 'her şeyi artık geride bıraktık' gibi gibisinden ;)
'Neydi?' dedi 'hani bişey yaptık yaptık, bir yere gittik miydi?'... 'Nasıldı o deyim?'

Benim de ağzım doluydu o sırada, konuşmamak için kollarımı havaya kaldırıp yüzme jesti yaptım. Anladı tabi hemen. Ama benim benzer kelime kullanarak ona hatırlatma yaptığımı düşündü. Halbuki ben hakikaten orada denizde yüzmekten bahsettiğini sanıyordum düne kadar! Salağım ya! :) Kuyruğuna gelmek kısmına hiç kafa yormamışım bile!

Meğersem hayvanı yüzüp kuyruğuna gelmekten bahsediyormuş, bittiğim an o andır. Daha da kullanmam bu deyimi, kullanmam işte...

Güzel pazarlar efenim cümlemize!

2009-09-01T14:48:00.002+03:00

Varsın 'Merkür gerileyecek bu ay, işler ters gidecek' desinler Eylül'üm en sevdiğim havayla puslu ve yağmurlu harika bir giriş yaptı hayatıma.

Terasın bir bölümünün tepesi kapalı, dün akşam astığım çamaşırlarım ıslanmadı.

Özgür'un işine zamanında varabilmesi için 6'da uyanacağız, bu durum beni hiiiç etkilemedi.

Yola çıkan 30 civarı koli hariç, valizinde 68 kiloyla geldi, evin yüzü görünmüyor hiiç önemli değil.

Dvd oynatıcımız bozuldu, yenisini hemen alamayacağız ama hiç umurumda değil, Digitürk'e yeni abone olduğumuz için bu ay tüm kanallar bedava değmez mi?!

Yeteri kadar mum ve tütsü stoğumuz var, yalnız henüz perdemiz yok hehehe! :)

1-2 ay öncesine kadar gözlerimi yukarıya kaldırıp, bitecek bir gün eminiz değil mi diye soruyordum. Ayrılık çok zordu. Hamburg-Istanbul mekiği dokunan günler her babayiğidin üstesinden gelemeyeceği kadar zordu. Hiç üzmedik birbirimizi, hiç sorgulamadık, hiç didiklemedik. Ve şimdi masalımız kaldığı yerden devam ediyor, çok şükür!

Uçak bileti ayarladık mı, milimiz kalmış mı, izin ayarlayabildik mi, geriye kaç gün kaldı diye hesaplamalar bitti. Bundan sonra nohut oda bakla sofa bir ev ve içinde biz iki aptal aşık var ve benim durup durup çığlık atasım var...

2009-08-28T12:50:00.002+03:00

Rahşan ve Tekir bana top atmışlar, böyle guzel cici, rengarenk bir ödül, ben de yakaladım :)

Görevim:

1. Ödülün logusunu eklemek

2. Ödül alınan kişinin linkini, ödülle ilgili yazıya yazmak

3. Sevilen 7 şeyi listelemek

4. Sevilen 7 blogu listelemek

5. Ödül gönderilecek bloglara mesaj bırakmak

Sevdiğim 7 şey

1-Rahşan'in kayıklı&denizli fotoğrafları (vallahı seviyorum, silah zoruyla değil :p hahahah)

2-Kocamın jazz'lamaları

3-Su

4-Şarap

5-Yüzmek

6-Güzel bloglar okumak

7-Bazen hiçbir şey yapmadan öyle boş boş birkaç saat oturmak

Ben burada oyunu bozmak zorundayım yalnız, sevdiğim blogların sayısını 7'de tutabilmem mümkün değil. Cezama raziyim hakim hanımlar :)))

Pişt pişt, Öneri!

2009-08-18T11:06:00.002+03:00

Beyoğlu/Mojo müdavimlerine tanıdık gelir. O zamanlar Garage Band'diler. Şimdi Garaj oldular.
İlk albümlerini de çıkardılar. İsmi Tepeden Tırnağa.

Dün Radikal Gazetesi'ndeki köşesinde Eray Aytimur'un güzel bir tanıtım yazısı yazdı.

Albüm piyasada (tüm D&R'larda), ve ben aldım tabi ki. Çalgıcının karısı (Gitarist Berk Arıhan _ oya işler gibi konuşturmuş gitarını) arkadaşım olduğundan değil, sahiden... Bu sayfayı okuyanlarla en samimi hislerimle paylaşmak istediğim için...

Parçalar şu adresten dinlenebilir.

Ersoy'un Deniz Arcak'la düeti 'Kaybolan' dağıtır dikkat! Gitarlara özellikle kulak verin ;)
'Mumların alevi çarpar camlara
Uzanabilsem yanına eskisi gibi
Uyandığımda yüzün yansır camlara
Bahçede yağmurun altında yok oluyor zaman...'

Berk'in parçası 'Sakinim' uçurur, insana şarkıdaki gibi gözlerini yumdurur:
'Sakinim işte cumartesi yine gölgende
İzler kavuşur hayat bir sel bu çölde
Onca sokak onca insan bense orada öylesine
Sakinim işte gözlerimi yumdum bile...'

Ve uff yok yazamayacağım, hepsi birbirinden deli güzel şarkılar. Bence üşenmeyin ve bir şans verin ;)

2009-08-17T16:40:00.000+03:00

Arkadaşım babasını kaybetti hafta sonu. Bugün gidip son görevimi yaptım ve yanlarında oldum zor günlerinde... Ne garip, insan acısını gerçekten anlayabildiği, ve onunla empati kurabildiği birine şu bilindik, klişe taziye cümlelerini kuramıyor. 'Başın sağolsun' lafını zaten hiç sevmem... Sabır dilemek?.. Kalanlara ömür?... I ıh... Acını paylaşıyorum?.. Yok o da değil. Nasıl paylaşabilirsin ki? Senin hiç baban öldü mü? Hayır... Toprağı bol olsun, huzur içinde uyusun... Uyumak mı? Uyuyacak mı? Of kafayı yedim! Hangi söz teselli olur ki insana böyle bir durumda? Hiçbir söz olmaz...

Dikkat ettim insanlara, hem camii'de hem de mezarlıkta. Zaten çoğu dedikodu yapıyordu. Efendim görüyor muymuşuz, ne kendisi ne de abisi (merhumun çocuklarından bahsediyor) evlenmemiş, hadi çocuk yapmayı filan geçmiş, hiç olmazsa evlenmiş olsalarmış adamcağız mutlu gidermiş. Çocuklarının mürüvvetlerini bile görememis. Tüh tüh tüh!..

Cenaze duası ediliyor... Kızının yanına yaklaşan bir kendini bilmez, merhumla arasındaki tanışıklık durumunun raporunu veriyor. Annesinin nerede olduğunu soruyor, arkadaşım konuşmak istemiyor, 'bari telefon numarasını verseniz' diyor... Bırak acısını yasasın, bırak babacığıyla vedalaşsın be kadın... Git başkasına sor, bırak!

Bir de yardımcı olmak isteyenler var. Omuzunda asılı çantanın nedense ona fazla geldiğini düşünen herkes çantasını almak için uğraştı, tabi çoğu kendinden öncekine çantanın verilmediğini görmediği için, zavallı kızcağız onlarca defa teşekkür edip çantasına sıkı sıkı sarıldı.

Ben de cenaze kültürüne fazlasıyla sahip değilim ama her durumda (özellikle bana yabancı olan durumlarda) mümkün olduğunca kıyıda köşede kalmaya ve az konuşmaya gayret ederim.

Galiba böyle durumlarda en makul davranış biçimi bu...

Zincirlikuyu Mezarlığı'ndan çıkıp Levent'deki ofisime doğru yürürken boş boş öyle, hiçbir şey düşünemedim. Sadece şükrettim, bugün de hepimiz hayattayız teşekkür ederim dedim.

Bunlar artık çok sıradan laflar oldu ama hatırlamakta fayda var ki her görüş belki son görüş, hep buna göre yaşamalı ve davranmalı.

Kafam kocaman, koskocaman. Babacığını toprağa koyarken, üstünü örterken mezarı başında tüm bedeni sarsılan arkadaşım, hayatının en büyük acılarından birini yaşıyordu ve ben ancak gözlerinin içine bakabiliyordum o kafasını benden yana çevirdikçe.

Kalanın işi çok zor dünyada, gidenler çok güzel bir yere gidiyor...

9.58 ve erkekler 100 metrede yeni dünya rekoru!

2009-08-16T22:51:00.000+03:00

Süper bir yarıştı, Usain Bolt süpperdi yine!

Gerek mi var/Delirdim işte...*

2009-08-16T14:16:00.001+03:00

Geçtiğimiz Aralık ayına kadar, pazarları bir başka olurdu. Klasiktir ama kızarmış ekmek ve kahve kokusuyla başlardı gün. Bu güzel kokulara kocamın jazz'lamaları eşlik ederdi. Sofrayı ben kurarsam o kaldırır, o kurarsa ben kaldırırdım. Bulaşık kapanın elinde kalırdı :) Yat yuvarlan, tavla oyna, müzik dinle, canın ne isterse onu yap. Ne güzeldi...

Bir ülkeden bir ülkeye taşınmak öyle çok kolay değil tabi.

Bir kere iki koca insan var ortada, işi gücü olması gereken. Zaman kriz zamanı iken, iş bulmak hiç kolay değilken... 8 ay geçti böyle. Ama en başında bi şarkı takılmıştı ayağımıza Nazan'dan. 'Bize bir şey olmaaz, bişeycik olmaaz, bunu unut bi keree!' Olmadı da. Şimdi son 3 hafta sonu kaldı böyle. Sıkıcı :)

Sıkıştırılmış zip dosyası bir koca sepet ütü var, yani o sepetten 3 sepet çıkar. Gece Kim Ki-Duk'dan Rüya'yı, sabah da Meryl Streep'li, Philip Seymour Hoffman'lı Şüphe'yi izledim. Keşke tersine sırayla izleseymişim, ağzımda daha güzel bir tat kalırmış. Karar verdim Kim Ki-Duk filmlerini seviyorum.

Bi gariplik var üzerimde bu aralar, boşlukta gibiyim. Hiçbir şey gelmiyor aklıma. Kötü değil ama güzel bir boşluk. Pozitif boşluk... ne demekse... Sersemledim.

*Garaj'ın çiçeği burnunda albümü 'Tepeden Tırnağa/ 'Sakinim' şarkısından bir satır

2009-08-15T21:26:00.001+03:00

Canım patronum sağolsun, evindeki koşu bandını ve eliptik'i ofise getirtti. Getirtmekle kalmadı bir de duş yapabilmemiz için gerekli sistemi kurduruyor ofis tuvaletlerinden birine. Yakında ofiste geçireceğim süre uzayacak. Ve ek olarak klasik demet egzersizleri işte, biraz oradan biraz buradan ortaya karışık. Daha önce anlatmıştım.

Hazirandan bu yana, Almanya dönüşü aldığım hamur işi kilocuklarımı vermeye uğraşıyordum, bu hafta itibariyle halloldu. Tam 5 kilo gitti. Hedefim bu sene bitene kadar bir beş kilo daha vermek.
Eğer Sibel Can balık etiyse ben de Kate Moss'um o ayrı da, kilo vermek güzel bir şey. Bıngıldaklardan kurtulmak, sabahları daha kısa sürede giyecek bir şeyler bulmak (şuram çıktı, buram pörtledi derdine düşmeden) güzel şey! Zayıflık güzel şey.

Geçen gün babama bir güzellik yapayım dedim, Sibel Can'ın Açıkhava konserine 2 bilet aldım. Babam da ben de güncel şarkılarına bayılmıyoruz aslında, elbet biraz klasiklere girer dedik.
Mesela bir hicaz peşrevle açılış olur da, Sibel ayaklı mikrofondan Ben Gamlı Hazan diye başlar peşisıra da 3-4 tane daha söyler iyice havaya gireriz dedik. Mesela yani... Ama olmadı, beğenmedik repertuarını. Klasik türk müziğine hiç dokunmadı bile. Üzüldük. Varsa yoksa Tarkan şarkıları, Serdar Ortaç şarkıları. Hopidik hopidik oynadı, vallahi balık eti değil, yakından gördüm :)
Pardon konu neydi? heheheh :)

2009-08-14T19:58:00.002+03:00

Sabah sinirime dokunan bir şey oldu.
N.Çintay isimli köşe yazarı, bugün Radikal gazetesindeki köşesinde (hiç de okumazdım kendisini fakat bugün 'Eylül'de bienal ve 'idilik' hayat!' diye bir başlığına rastlayınca merakıma yenik düştüm) Eylül ayında, yaz'ı ve yazın telaşesini geride bırakmış insanların nasıl olduklarına dair bir saptamada bulunmuştu. Şimdi cümleye bakınız:

'Eylül iyi bir ay. Bir kere genel olarak bu böyle.Yazın curcunası, piyasası, Gör/görül gürültüsü geçmiş, insanların da mekanların da gazı alınmış oluyor. (Şimdi buraya dikkat=>)İyi dövülmüş ahtapot gibi oluyor hepsi. Yatışmış, gevşemiş, yumuşamış.'

Nasıl ya?! Nasıl?! Çok ağır yazasım var... Hiç olmazsa bu kadarcık dökeyim içimi de mideme vurmasın dedim... Şimdi ben anlamam bu işlerden ama yazıdan çıkardığım kadarıyla ahtapot yiyicileri için bu hayvancığın etinin yatışmış, gevşemiş, yumuşamışı makbul. Böyle olabilmesi için de dövülmesi gerek. Kullandığım kelimelere bakamıyorum!

Tanrım sen hayvanları onlara zulüm edenlerden ve bundan zevk alanlardan, beni de bu detayları konuşmalarının içine süsleme gibi ekleyip halt yiyen bu gibilerden koru, kolla ne olursun... Hiçbir yerde karşıma çıkmasınlar...

Yazının bundan sonrasını okumadım. Zaten artık başlığa karşı bir merakım da kalmamıştı...

2009-08-12T01:16:00.000+03:00

Bi Damlacık

Duru bir yeşildi ortalık
Akşam güneşi kırılmış bir mızrak boyu
Ve çocuk sesleriyle iniyordu ışık,
Ağlarda sanki dargın bir kılınç balığı
Pullarını döküyor üstüme
Bir sessizliği anlatmak için yazıldı bu şiir
Belki de anmak için
bi damlacık bir sessizliği

Can Yücel

Büyük şaire sevgiyle...

2009-08-12T00:26:00.000+03:00

Blogger kumanda panelimde bulunan 'İzlediğim bloglar' listesine ne oldu?! 2-3 saat önce girip güncellenen bloglara bakmıştım, hatta yeni bir blog eklemiştim okuma listeme, haydaa!
Hokus pokus mu oldu?

Istanbul'da yaşayıp da haberi olmayanlara duyurulur

2009-08-04T14:28:00.001+03:00

Facebook mesajından aynen buraya aktarıyorum bu harika haberi:

Şişli %100 Ekolojik Pazar’a alış verişe gelenler, geri dönüştürmek üzere biriktirdikleri kağıt, plastik, pet şişe, metalleri pazarda Şişli belediyesi tarafından yerleştirilen geri dönüşüm kutularına atabiliyorlar.

Kızartmada kullandığınız ve atık su kirliliğinin yüzde 25’ini oluşturan atık yağlarınızı da pazardaki “atık yağ toplama” bidonuna dökebilirsiniz.
Bilindiği gibi 1 litre atık yağ 1 milyon litre içme suyunu kirletebiliyor.

Geri dönüştürülebilecek olan malzemeleriniz ve atık yağlarınızı atacağınız kutu ve bidonlar pazardaki Organik Büfe’nin yanı başında yer alıyor.

Bu konu istanbul'da içime acayip dert oluyordu, şimdi cok mutluyum bu haberi aldığıma:)

2009-08-01T13:50:00.000+03:00

Bodrum'dan selaaam!

Bugün Bodrum'daki son günümüz ve arkadaşlarımızla onların bahçesinde kahvaltı yapmak için anlaşmıştık. Bir örümcek (ama ne örümcek-avucumun içi kadar) günümün içine edene kadar her şey çok güzeldi. Kesin gece de rüyama girecek. Neden bazı hayvanlar çok ürkünç neden? :(

Hep derim 'ben salon kadınıyım' diye, ben kiiim börtü böcek kim yani? Onları uzaktan sevmek aşkların en güzeli hehehe :) Çadırmış, kampmış, bahçe içinde evmiş, çiftlikmiş ben almayayım teşekkürler!

Burada siyah değilse de melez kıvamına geldim, vallahi şemsiye altından çıkmadan. Ha sadece tekne turunda malak gibi yattım onu ayrı tutmam gerek. O da yetti zaten rüzgar filan derken çikolata oldum anlamadan. İstanbuldaki ahali beni tanıyamayabilecek.

Şimdi hani ben Hamburg'da yaşamaktaydım ya, orada bıdı da bıdı da yazdım durdum ya, sonrasında İstanbul aşkımız ağır bastı kalkıp gelelim dedik ya, sonra kriz varmış meğer, ben işimi buldum (hatta eski işime döndüm) ve fakat eşimcağızım bir türlü gelememişti ya, siz deyin 6 ay, ben diyeyim 7 ay Mardin Münih hattı oynadık ya, sonracığıma iş bulundu, ev bulundu filan ya, (hani parti vereceğiz dedik, kocaman terası var hehe) heh orada kaldık işte öyle.

Yahu içimden bişey söküldü sanki, yarım kaldım aylardır biraz burda. Orada iken buralarda olup içimi söken özlemler şimdi yanımdaydı ama diğer yarım eksikti, yaşayamıyordum, yazamıyordum ellerim tutuktu, vallahi mürekkebi kurumuştu kalemimin.

Şimdi güzel haberler sonrası enerji depolamaya geldik, 15 gündür yollar plajlar kazan biz kepçe saldırıp duruyoruz her yere. Bu günden sonrası İstanbul ve 1 ay sonra başlayacak yeni hayatımıza sıkı bir hazırlık süreci.

O kadar çok şey birikti ki içimde, neresinden başlayacağım bilmiyorum inanın. Muhtemelen yine bi o ucundan bi bu ucundan tutar da giderim.

Bir selam edeyim dedim, kalkamıyorum. Burası bir internet kahvesi.

dedim de ne aklıma geldi bakın:

Burası dalyan kahvesi
Ortalık süt mavisi
Apostol bu ne biçim meyhane
Tabağımda bir bulut
Kadehimde gökyüzü

Oktay Rifat

Bodrumdan masmavi ve bembeyaz ve kocaman öpücükler herkeslere

Bayıldım!

2009-07-13T10:09:00.002+03:00

izlemekte biraz geç kalmış olsam da :)

2009-07-11T23:53:00.003+03:00

Bu ciciler çalıştığım ofisin güzellikleri.
Soldaki erkeğimiz Şanslı. Aynen böyle fotoğrafta gözüktüğü gibi, tırmığı geçirdi mi ağlatır. Kollarım bacaklarım harap vaziyette. Sevmeden, uğraşmadan da duramıyorum ne yapayım... Nalettir, huysuzdur fakat çok sevilesi ve hatta aşık olunası halleri vardır. İnsan gibidir, siz konuşursunuz o dinler ve anlar... Gözünüzün taa içine bakar. Bu nedenle duygusal bağ kurarsınız onunla çabucak. Hani başına bir şey gelecek olsa, biri üzse ya onu, yeri göğü inletirim. Öyle seviyorum onu.
Sağdaki hatun kişi Şımarık'tır. Hani şu tavşan şeysi gibi derler ya, ne kokar ne bulaşır, öyle bir kişiliktir kendisi. En büyük zevki öğle yemeğinden sonraki türk kahvesi faslımızda ofisteki kızların arasına oturup laf dinlemektir. Sair zamanlarda yüzünü görene aşk olsun, uyur da uyur.

Artık zamanı gelmişti, tanıştırayım dedim abileriyle ablalarıyla :)

2009-07-11T23:42:00.000+03:00

Geçtiğimiz çarşamba günü, 16. Uluslararası İstanbul Caz Festivali kapsamında Harbiye Açıkhava Tiyatrosu'nda üstte gördüğünüz 3 deli adamı izledim. (Soldan sağa Stanley Clarke, Marcus Miller ve Victor Wooten) Nefis bir konserdi. Bis'e çıktıklarında Michael'ı da andılar, beat it dediler Açıkhava inledi. Ne güzeldi... Michael duydu ve gülümsedi :)

çok ama çok... üzgünüm...

2009-06-26T12:46:00.000+03:00

2009-06-25T15:30:00.000+03:00

Neler oldu nelerrr, sarmısaklı köfteleerrr, artık belirsiz sürecimizin sonuna geldik, belirdi her şey birdenbire, ışık göründü, kara göründü, mardin-münih hattı şey pardon hamburg-istanbul hattı bitiyor, beni şimdi tatlı bir telaş aldı, kocama kavuşuyorum temelli, haziran uğurlu geldi yahu, virgüllerle ayıraraktan, alakasız ama olsun, güzel şeymiş, aşk'i ayrılıklar alevlendirirmiş, bizimki zati çayır cayırdı hiç gerenk yoktu yani, şimdi eve girişmeliyim, balkon wihiiii! balkona da, çiçekler ekmek lazım, tatile kaldı şurada 25 gün, sonra da son hazırlıklar, sonra da gelsin party time! 3 haftadır bir rejimdeyim sormayın a dostlar, bikinim su yeşili, öptüm hepinizi! :)

Son...

2009-06-02T14:54:00.001+03:00

http://letsadopt.wordpress.com/2009/06/02/marmara-oteli-icin-bir-pr-insan-iliskileri-dersi/

Taksim Marmara Otel’in köpeği Ebru için adalet!!!!

2009-06-01T09:35:00.003+03:00

Ebru yaklaşık 12 yıldır bu gelişmekte olan kentin, İstanbul’un simgesi olmuştur.

Safkan bir İstanbul sokak köpeği olan Ebru, İstanbul’un merkezi sayılan Taksim’deki Marmara Oteli tarafından yavruyken evlat edinilmişti. On yıldan fazla bir zamandır Ebru bu simgesel mekanın demirbaşlarındandı. Bu nazik ve sevgi dolu köpek sevgili kentimizi ziyaret eden pek çok kişiyi karşılamış, onlara patisini uzatmıştı. Büyükelçiler, Devlet Başkanları, işadamları, dünyanın her tarafından gelen turistler… Ebru her zaman oradaydı; yakın zamanlarda böyle soyut kavramları unuttuğu anlaşılan bu kentte ümit, şefkat ye hoşgörünün sembolü olarak Otel Konsiyerjinin yanı başında durur ya da yatardı.

Ebru dünyanın önde gelen yayınlarından bazılarında yer aldı. Time Dergisi, Newsweek, Paris Match, hatta aylık tasarım dergisi Wallpaper, bu inanılmaz hayvanı kapak yaptılar.

Ebru’nun yaşamı Cuma akşamı dramatik bir şekilde altüst oldu. Ebru, bu harika, şefkatli yaşlı köpek, herhalde en sevdikleri futbolcuları taklit etmeye çalışan bir veya birkaç kişi tarafından saldırıya uğradı, ve defalarca karnına tekmeler atıldı. Saldırı çok vahşi, ve hayvanlara eziyet edenlere has bir gaddarlıkta idi. En kötüsü, bu saldırı İstanbul’un en kalabalık meydanının ortasında, ve bu acımasız canavarları durdurmak için parmağını bile kıpırdatmayan onlarca, hatta yüzlerce insanın gözü önünde gerçekleşti.

Ebru orada, kötülüğün gözünün içine bakakaldı. Onu defalarca, olanca güçleriyle tekmelediler. Onu Taksim kaldırımlarında kanlar içinde ve felç olmuş durumda bırakıp yürüyüp gittiklerinde ızdırap çekiyordu. Ebru hiç geçen Cuma akşamı olduğu kadar yalnız hissetmemişti kendini.

Kanlar içinde ve hareketsiz Ebru derhal İstanbul’un en iyi veteriner kliniklerinden birine götürüldü, ve acil ameliyata alındı.

Göğüs kafesinde çoklu kırıklar, delinmiş ciğerler, yırtılmış bir diyafram. Tekmelerin şiddetinden Ebru’nun barsakları yukarıya itilmiş, kalp bölgesine gelmişti. Becerikli veteriner operatör Ebru’nun iç organlarını bulmaca çözer gibi yeniden yerleştirdi.

Durumu: Kritik…

Onun duymuş olduğu korku ve şaşkınlık akıllarımızda silinmez izini bırakacak. Bugüne kadar çalıştığımız vakalar arasında bu, ruhlarımızı derinden yaraladı.

Bir milletin kahramanlarına davranışı, değerlerini yansıtır. Ebru’nun (ve eziyet gören sayısız hayvanın) hikayesinin bize kendimiz hakkında neler anlattığını oturup iyice düşünmeliyiz.

Sahip Çıkalım tanıkları arayıp bulacak, delilleri toplayacak,gerekli raporları hazırlayacak ve suçlulara dava açacaktır, ama önce onları bulmamız lazım, ve bunun için de yardımlarınız gerekiyor.
Sahip Çıkalım bu iğrenç gaddarlığı gerçekleştirenlerin yakalanmasına yol açacak bilgileri verene 2,000 USD ödül verecektir.

Eğer 29 Mayıs Cuma akşamı gerçekleşen bu olaya şahit olduysanız, veya şahit olan herhangi birini biliyorsanız lütfen V.Larkhill@googlemail.com adresine bilgi verin.

***

Facebook Kurke Hayır grubunda paylaşılan bu çok çok üzücü haberi ve devamındaki çağrıyı ben de yayınlamak istedim. Umarım bunu yapanlar hayatlarının sonuna kadar gün yüzü görmezler...

Ellerini attıkları her şey kurusun, ellerini attıkları her şey ellerinde kalsın. Ama her şey!!!

Daha İyi Bir Uyku İçin...

2009-05-31T15:12:00.005+03:00

Oradan buradan derledim, topladım. Diyorlar ki, daha iyi uyku uyumak için:

*Kendimize rahat uyuyabileceğimiz bir uyku alanı yaratalım.

*Uyuma zamanlarımızı mümkün olduğunca bir rutine oturtalım. Günde kaç saat uykunun bize iyi geldiğini bulalım ve her gün o kadar uyumak için gerekli zamanı yaratalım. Mümkünse yatağa her gün aynı saatte gidelim.

*Yatağımızı sadece se.vi. ş.Mek ve uyumak için kullanalım. Diğer aktiviteleri (tv izlemek, birşeyler atıştırmak ya da okumak) evin başka alanlarında yapalım.

*Kafein alımını sınırlandıralım, özellikle akşamüstüne yakın zamanlarda ve akşamları hiç almamaya çalışalım.

*Kafamız ya da bedenimiz dinlenik değilse uyumak için çaba sarfetmeyelim. Önce ılık bir banyo, rahatlatıcı bir müzik ya da meditasyonla rahat uyuyabilmemiz için gerekli koşulları yaratalım.

*Alkol ve nikotinden kurtulmaya çalışalım.

*Geç saatlerde atıştırmayalım.

*Uyku saatine çok yakın olmaması koşuluyla (2 saat öncesi gibi mesela) egzersiz yapalım. Artık egzersizin şekli şemaili bize kalmış.

*Uyuduğumuz oda karanlık olsun.

E tamam da Fırıl unsuru ne olacak? Sizce bunda insanı uyutacak göz var mı?

Böyle bencil, böyle 'ben ne zaman ne yapmak istersem o olur'cu, böyle inatçı, böyle feci bir kedi olamaz yahu! Cinnet yakındır, benden söylemesi. :)

2009-05-20T12:02:00.000+03:00

Çok güzel ve eğlenceli bir hafta sonu gecirmiştim, pazartesi Istanbul'a dönecek ve fotoğraflar eşliginde neler yaptığımı anlatacaktım ama iletişim organlarından kopuk gecirdiğimiz kısa tatilimizden döner dönmez üzücü bir haber aldık. Gercek bir cumhuriyet kadınını, ülkemiz icin cok büyük bir değeri kaybetmişiz. Hem de son günlerinde onu cok üzen gelişmeler yaşamasından sonra. Keşke boyle olmasaydi...

Sezen Aksu yine döktürmüş ona yazdığı mektupta:

Sevgili Türkan Hocam,

Bu gidişiniz insana elinde olmadan bir burukluk, bir öksüzlük duygusu yaşatıyor ama yine de biliyoruz ki kızlarımız bizimle beraberken yaptıklarınız sayesinde hiç de öksüz kalmadı aslında...
Çünkü onlara açtığınız yol, ilahi bir şekilde şevkatle her zaman ileriyi işaret edecek. Son sözlerinizde, ölüme hazır olduğunuzu söylemişsiniz. Siz sadece ölüme değil, her zaman her şeye hazır, farkında, hayatı olduğu gibi karşılayarak, onu değerli kılacak katma değerler üreterek yaşadınız.
Türkan Hocam,
Siz sonsuz bir hizmet sorumluluğu ve aşkı ile çalışırken bir ucundan elinizden tutanlardan biri olmuş olabilmek, hayatın en değerli lütuflarından benim için.
Zamanın ve mekanın hiçbir önemi yok. Hiç umulmadık anlarda, hayatın herhangi bir köşesinden, hayırlı nefesinizi yüzümüzde hissedeceğimizden eminim.

Şimdilik hoşçakalın... Sezen

''Hayatı değerli kılacak katma değerler üreterek yasamak...'' Dilerim hepimiz icin mümkün olabilir...

Hayatın kıymetini biliyosan atlamazsın abla...

2009-05-13T11:19:00.001+03:00

Geçenlerde Mecidiyeköy ışıklarında, kaldırımda karşıya geçmek için bekliyorum. Sırtında çantasıyla ortaokul çağında olduğunu tahmin ettiğim bıçkın bir oğlan acele acele yürüdü benim bulunduğum yere doğru ve sabırsız bir şekilde kaldırımdan yola indi. Bir yandan gelen arabaları izliyor, bir yandan yolun karşı tarafına bakıyor ve bu arada da sürekli iki üç adım sola iki üç adım sağa yürüyor. Bir boşluk bulsa yola atlayacakmış gibi bir hali var.
Birkaç saniye izledim ve sonradan pişman olacağıma, azar işitme riskini göze alarak yaklaşıp omuzuna dokundum. Döndü baktı.

- Yola atlamayacaksın değil mi ablacım?
- Yok atlamayacağım abla
- Heh tamam! Korktum da ben belki acele edip geçmek istersin diye...
-Hayatın kıymetini biliyorsan atlamazsın abla- (ağzını yana yayarak flörtöz bir gülüşle)

Gülümsedim çok bilmişe ve saçlarını okşayıp iyi günler diledim ona. Yoluma devam ettim.

Yaz geldi!

2009-05-12T08:11:00.001+03:00

Fırıl taze semizotu dolu öğle yemeği kutumu kemirmeye başladı şu anda! İki sabahtır saat 6 buçuk olmadan uyanıveriyorum, keşke hep böyle olsa. Panik halinde değil de, sallana sallana hazırlanabilsem evden çıkmak için:) Farımı furumu sürüp. Yanıma o gün için kemirecek bir şeyler alabilip...

Hahaha yazarken bir boşvermek kelimesi geçti aklımdan, dur dedim bir şarkı bulayım şöyle içinde boşvermek geçen... Güne amaan diyerek başlayayım bugün ben, ama bulduğum tüm boşvermeli şarkılar erkeklerden boşvermek üzerine çıktı :))) Vazgeçtim!
Eh ben de insanım, her ne kadar ailenin soytarısı ünvanımı kimseye kaptırmadımsa da araya giren zamanda ucunu bıraktığım, puff dediğim ve yığılıp kaldığım günler oldu (en sonuncusu dün oldu galiba hahaha :) ama güç toplamam lazım yeniden, olmalı, olacak, istiyorum! Kal gelmesin, yaz gelsin!Yazayım gitsin... Yaz geçer dedi ya hani Murathan, yazayım geçsin.

2009-03-30T15:46:00.000+03:00

Günün Sözü: Fosforun zeka gelişimine katkısını sahil şeridine bakarak görebiliyoruz... Türkiye balık yesin!!!

2009-03-27T10:53:00.002+02:00

27 Mart 2009 Dünya Tiyatro Günü Ulusal Bildirisi

Ben bir tiyatro oyuncusuyum. Bütün dünyam tiyatrodur. Gücümü sahne ışıklarından alırım. Ben bir sahne işçisiyim, bir ağır işçi. İşim gereği gece-gündüz çalışırım, buradan sizlere en güzel, en doğru, en çağdaş ve gerçekçi bir oyunla ulaşmak için... Bir oyun, bir oyun daha, bir oyun daha... Böyle mutlu geçer ömrüm, yeter ki siz burada olun ve birlikte kotaralım oyunumuzu. Birlikte gülelim, birlikte ağlayalım, birlikte coşalım, şaşalım, sevinelim ve birlikte düşünelim. Oyunun sonunda tiyatronun o vazgeçilmez gizemi içinden, alkışlarınızla, birlikte uyanalım. Güzel bir oyun sonrasının tatlı yorgunluğu içinde zevkle göz göze gelelim.

Şimdi biraz dertleşelim. Son yıllarda Türk Tiyatrosu adına olumlu olumsuz pek çok konuşmalar yapılıyor. Kimileri seyircinin giderek düzeysiz komedilere şartlandırıldığını, hele hele özel tiyatroların, gişe kaygısı nedeniyle ucuz prodüksiyonlarla yetinmek zorunda kaldıklarını, bunun da sanatsal bir erozyon olduğunu savunuyor. Kısmen doğru olabilir ama tüm yokluklara karşın sanat heyecanı ile hala perde açabilen özel tiyatro yapımcılarımızın ve sanatçılarımızın verdikleri mücadele göz ardı edilemez.

Bazılarıysa 'güldürü, güldürü, güldürü' diyor. 'Seyirci artık gülmek istiyor, düşünmek istemiyor' diyerek seyircilerimizi küçümsüyor. Gene bazıları da 'maaşlı memurdan sanatçı olmaz' diye ödenekli tiyatrolarımızı hedef alıyor. Oysa onların ana tiyatro niteliğini ve Türk Tiyatrosu'nun kurucusu olduğunu unutuyor. Oradan yetişen birbirinden değerli büyük sanatçıların varlığını görmüyor.

Bazı güzel insanlar da başlangıçtan bu yana Türk tiyatro sanatçılarının içinde çok büyük yetenekler olduğunu savunuyor ki aynı kanıdayım. En ilginç olanı da bazı çok bilirler, 'artık hiç kimse tiyatro yazmıyor, tiyatro yazarlarımıza ne oldu?' diye bir yanılgıdan yola çıkıyor. Bu çok önemli, çünkü yazarsız tiyatro olmaz. Bence bunu birlikte çözeceğiz, ama önce yazarlarımızı dinleyerek. Çünkü çok değerli ve büyük tiyatro yazarlarımız var.

Bu arada bazı tiyatroseverlerimiz, 'ah nerede o eski tiyatrolar, o eski oyunlar, o eski tiyatro sanatçıları' diye yerinip yerinip duruyor. Oysa çevreye dikkatle baksalar gençleri görecekler. Bir değişimin, bir gelişimin yaşandığını fark edecekler. Genç tiyatrocular iş başında. Hepsi de yetenekli, yürekli ve cesur. Bir araya gelip kendi özgün tiyatrolarını kuruyorlar. Yazıyorlar, oynuyorlar ve devamlı perde açıyorlar. Ben onlara 'safkan tiyatrocular' diyorum.

Ve gene diyorum ki günümüzün sanal ortamlarına karşın, Türk Tiyatrosu tüm gerçekliğiyle dimdik ayakta. Yeni ve çağdaş bir Türk Tiyatrosu hızla kendini bütünlerken, taptaze ve kararlı bir jön Türk, tiyatronun müjdesini veriyor. Çoğu tabuları yıkan bu özgür soluklu tiyatronun temelinde insanoğlunun gerçekleri var. Ama her şeyden öte, ülkemizin ve ülkemiz insanının iç güzelliği, kadirbilirliği, kaderciliği ama en umutsuz anlarda bile, o şaşmaz iradesi, kararlılığı ve sağlamlığı var.'Sanatçı alnında ışığı hisseden insandır' diyor Büyük Önder. Bizler o ışığı sizlerden alıyoruz. Ve dünya durdukça, kim ne derse desin, her söze verilecek en doğru cevap buradan olacaktır, tiyatro sahnelerinden. Çünkü sizler buradasınız. O halde çalsın son ziller, açılsın perdeler...

Tiyatro oyuncusu Nedret Güvenç

Aramızda olan olmayan tiyatroya emek vermiş tüm yüce gönüllü insanların gününü yürekten kutluyorum...

2009-03-17T13:24:00.001+02:00

Yağsa mı yağmasa mı karar veremeyen bir hava, klavye şıkırtıları, Roxette... Bugün de böyle bir gün :)
Sakin... Sessiz... Umutlu... Mutlu...
Mart! Hadi iyisin ;)

Büyük balkonlu müstakbel evimizi hayal ediyorum, yazın o balkondan hiç çıkmamayı, durmadan yeşillik ve çiçek ekip durmayı, yere minderler atıp, yatıp yuvarlanmayı, hatta geceleri aynı balkonda uyumayı, tütsüleri kandilleri yakmayı, şarap içip durmayı planlıyorum. Az kaldı az...
:)

2009-03-16T01:12:00.000+02:00

Fırıl yanımda yatıyor şu anda, ters dönmüş bir kaplumbağa gibi, ve rüya görüyor hehehe çok komik canım benim. Galiba rüyasında su içiyor :))

*

Issız Adam'ı izledim hafta sonu, ortalığın biraz durulmasını beklemek istemiştim. Sevişme ve benzeri sahneleri felaket/çok acemice vs.. ama off ne güzeldi yahu! İçinden aşk geçen her şeyi seviyorum ben. İnsanlar nesine ağladılar bu filmin diye kendime sorarken, o sahne! Off o sahne! Neyse yazmayayım, belki izlememiş olanlar vardır :)

Anlamazdın anlamaaazdııın / Kadere de inanmaazdııın / Hani sen acı veren kalpsizlerden olamaaazdııınn?!...

*

Artık havalar güzelleşse de diyorum, kendimi sahillere atsam. Cumartesi günkü girişimim havanın simsiyah olması nedeniyle eve doğru geri geri koşmamla sonuçlandı, yine de eve 200 metre kala yakalandığım yağmurdan iliklerime kadar ıslanmadan eve yetişebilmem mümkün olmadı. İstanbul'da yağmurda koşmak ne zor, ne çetin mesele :) Koşulacak yere varana kadar mevsim değişiyor :p
Barajlar dolmuş artık, artık suyu dikkatli kullanmamıza gerenk kalmadı keh keh! Şakaaaaaa! :)))

*

Elimde, cebimde, çantamda benimle sürünen iki kitabın biri geçen hafta, diğeri de bugün bitti. Ve şimdi Elif Şafak'ın Aşk'ına başlıyorum.

2009 yılı için kendime hazırladığım yapılacaklar/yapılmayacaklar listesinde bu sene hiç yeni kitap almamak, bütün sene alınmış ve henüz okunmamış olanlari bitirmek maddesi vardı. Tabi ki bazı yazarlar istisna idi, Elif Şafak gibi :)
Bu arada bir de dayanamayıp öykülerine bayıldığım Ayfer Tunç'un yeni ve ilk romanı 'Bir Deliler Evinin Yalan Yanlış Anlatılan Kısa Tarihi'ni aldım. Söz başka da kitap almak yok bu sene. Şimdi ilk hedef bu iki roman, ileriii!

*

Etkinliklere devam tabi... Anlatmış mıydım hatırlamıyorum ama yazamadığım zamanlarda (Sanırım ilk ve son etkinliğim olarak Aydın Teker'in Hars'ından söz etmiştim) Sarp Maden ve Mirkelam konserlerine, Aşura tiyatro oyununa, Onlar diye bir dans gösterisine, ve Berkun Oya'nın yazıp sahnelediği Bayrak oyununa gittim.

Bunları da ayrıca yazabilirim bir ara umarım. Ama hiçbirini yazamasam, Berkun Oya'nın oyunuyla ilgili bir dedikodu yapmam lazım en kısa zamanda, yapmazsam çatlarım :))

(Ben bu satırları yazarken Fırıl koptu yahu, şu an rüyasında ne gördüğünü çıkaramıyorum, dansöz gibi kıvırıyor ellerini ayaklarını hahahaha! :)

*

İstanbul çok güzelsin yahu... Her halinle hem de :)

...

2009-02-13T23:42:00.003+02:00

2 Şubat'ta Nilly'ciğim mimlemiş beni, ancak Şubat ayını okumaya başlayabildiğim için yeni görüyorum, affola canım :)

Mim Konusu Başucumdaki Kitap
1- Yakınınızda bulunan ilk kitabı alın.
2- 161. sayfayı açın.
3- 5. cümleyi okuyun.
4- Blog sayfasına yazın.
5- En güzel cümle ve en güzel kitabı seçmeyin.Sadece yakınınızda olan ilk kitabı alın.
6- 5 (veya istediğiniz kadar)blog arkadaşınıza yollayın.

Şu anda yatağımda uzun oturur pozisyondayım ve başucumda duran kitap Ayurveda. Yazarı Dr. Vasant Lad

161. sayfadaki 5. cümle de şu:

Gut: Şiddetli mafsal iltihabı ve eklemlerin iltihaplanmasıyla kendini gösteren bir metabolizma hastalığı.

Hahahah nasıl ama? :)))))

Şimdiii bakalıııımmm Rahşan'ın ve Evren'in en yakınında duran kitabın 161. sayfasında ne yazarmış? Ya da o kitaplarda 161. sayfa var mıymış? :)

2009-02-12T01:43:00.004+02:00

İki gece önce evdeki sevgili kedilerimizden birinin saldırısına uğradım. Bütün suçum mutfak penceresinin önündeki yangın merdivenine dadandığı için karnını doyurduğumuz bir kedicik yüzünden haşmetmaaplarını kızdırmaktı sanırım.
Yüzümün 3 yerini ve sol bacağımda tüm diz çevremi ısırmak ve yolmak suretiyle beni kan içinde bıraktı. Birinci atak yüzümeydi, kendimi korumaya alıp ondan uzaklaşabildim derken, hırsını alamayan sevgili Miço'muz ikinci atağını yaptı ve dizime daldı. Babam ve kızkardeşimin müdahalesiyle benden uzaklaşmıştı ki bu sefer de garibim Fırıl'cığıma daldı! Onu da bir güzel patakladıktan sonra sakinleşip köşesine çekildi, neye uğradığımızı şaşırdık! :)
Sanırım mutfak camına gelen misafir dişiydi! :)
Bir moral bozukluğu, bir şaşkınlık, bir oyunbazlık bir şeytanlık! Yine koptum! :)Neyse!

iyiyim iyiii!
:)

2009-02-03T10:12:00.001+02:00

Lap top aldim filan dedim ama laptop'u elime alamiyorum ki! :))) Vallahi isim cok ama cok özledim yahu! Yazmayi da okumayi da... Istanbul yedin beni! :)))
Tasiniyoruz buralara yavastan yavastan. Hamburg hosca kal! istanbul hosbuldum! :)
Inanilmaz bir sey... Gecenlerde Sisli'nin ortasindayim, klakson sesleri, insan kalabaligi, trafik o bicim, benim yuzumde aptal bir gulumseme!
Dedim ya ben istanbul kiziyim diye :)))

Birkac ay icinde oturur her sey, rahat ederiz, duzenimizi kurmus oluruz, ama simdilik bu gocebe hayat, bu deli asik halleri, bu bisey biseyler cok tatli yahu! Ohh be, hayat sen ne tatli biseysin!

not: metin turkcelestirme programini acamiyorum, bu nedenle yazim bu seferlik boyleyken boyle :p

2009-01-20T22:23:00.000+02:00

Arkayı dörtleyelim! :)

* Yaptığım 4 iş:

-Bir oyuncu ajansında asistan (lise-üniversite arası süreçte)
-Bir perakende mağazasında satış(ilk üniversite yılımda)
-Bir Cafe'de garsonluk (devam eden üniversite yıllarımda)
-Cesitli tekstil firmalarında bilumum görevler :) (üniversite sonrası yıllarda)

* Defalarca izleyebileceğim 4 film:

-Leon (repliklerini ezbere biliyorum, o kadar çok izledim :)
-Eternal Sunshine of the Spotless Mind
-The Colour Purple
-Tüm eski türk filmleri

* Yaşadığım 4 yer:

-İstanbul
-Hamburg

Bu kadar, iki yer'cik... :)

* Tatil için gittiğim 4 yer:

-Turgutreis-Bodrum/Muğla
-Efes-Selcuk/ İzmir
-Berlin
-Giresun

* Sevdiğim 4 yemek:

-Domates ya da sebze soslu Makarna
-Çorba (her türlü)
-Simit/peynir
-Her türlü sebzenin haşlanmışı, üstüne zeytinyağlı, limonlu sos dökülmüşü

* Hemen şimdi olmak isteyeceğim 4 yer:

-Lost'un yeni sezon çekim mekanı
-Herhangi bir yerde bir deniz kenarı
-Annemin kolları
-Herhangi bir yerde yıldızların altı

* Bir yağmur damlası olsaydım, düşmek isteyeceğim 4 yer:

-Yağmura aşık birinin yüzü
-Suyu çekilmiş bir göl
-Yeni ekilmiş bir tohumun toprağı
-Demet diye birinin burnunun ucu :p

Bu arada dört uğurlu rakamımdır...

Çok keyif aldım bunu yaparken, teşekkürler Goddess Artemis ! Ve benim de Kıymet'i mimleyesim geldi :))

2009-01-20T00:57:00.003+02:00

Tamam, bir laptop edindim sonunda, en cicisindeen! Artık bahanem de kalmadı. Yakında fırtına gibi fış fış. Yakında değil yarın hatta. Mim yapacağım önce, sevgili Goddess mimlemiş beni ve pek sevdim içeriğini :)
Son bir aydır katıldığım etkinlikler var, yeni yıl kararlarım, hedeflerim var. Anlatacaklarım var yani kısacası. Uyuyalım uyanalım sonra yazacağım :)

2008-12-27T08:02:00.000+02:00

hehh hehh heee :) Feci seyler oluyor, demet Istanbul'a tekrar soyle alici gozle bakiyor.

Bayiliyorum su karmasaya, gürültüye galiba. Sakinlikten nasibimi almisim yeterince. Günlerin gecis hizina inanamiyorum. Bugün programda (simdi sabahin körü baslayacak olan) bir ekolojik pazar macerasi, bir arkadas kahvaltisi var. Sonrasina bakalim. Bütün günü programlasam da hic birseyin programladigim gibi gitmedigini unutuvermisim Hamburg'da, burada hemen hatirlattilar. :)

İsvecli bir tiyatro grubundan Fatih Akin'in 'Duvara Karsi'sinin uyarlamasini izledim gecen hafta, bunu da yazacagim bir aralik... Nefisti!

Anlatacaklar birikiyor. Okunacaklarin ucunu ise hepten kacirmis olmaktan korkuyorum. Elbet bir gun bulusacagiz, bu böyle yarim kalmayacak !

Afiyetle...

2008-12-17T13:57:00.001+02:00

Şu aralar istanbuldayım. Kendimi deniz kenarlarından, Beyoğluna, tiyatrolardan, sinemalara, konserlerden, ev toplanmalarına her yere atasım var.
Her şeyi yiyesim, herkesi göresim, her yere gidesim var.
Hayır olsun, olsuun! Bir de bugün ben yine ve daha çok çok çok mutluyum.

Dün akşam Aydın Teker'in yönetmenliğini ve koreograflığını yaptığı HarS isimli dans/performans'da idim. Sahnede bir insan ve bir enstrüman vardı. 50 dakika boyunca, hangisi insan, hangisi enstrüman, hangisi hangisini çalıyor diye diye ve daha nice şaşkınlıklar ve görsel keyifle izledim.
Nefisti nefis!

Hala sevdiğim bloglarımı okuyamadım. O kahve pişirip bilgisayarın başına oturma hayalim hayal oldu. Ama işte bazen oluyor böyle. En kısa zamanda gerçekleştirebilmek üzere demet turizm iyi günler diler. Umarım herkes iyidir en az benim iyi olduğum kadar :)

Fotoğrafları Aydın Teker'in internet sitesinden aldım...

2008-12-15T12:43:00.003+02:00

Iyiyim, mutluyum, asigim, heyecanliyim. Su anda biraz da susamis... Kalkip su iceyim azicik. Bu aralar kafam, masam, defterim karisik ama calakalem karisikligi bu depresif bir karisiklik degil. :)) Bedenim baska yerde ruhum baska olabilir. Ruhum baska 'yerde' degil, aklim birinde olabilir. Hayatim canim...
Kivilcimlar saciyor gözlerim, demet demet biseyler cikiyor icimden.
Yazimi su anda turkce harflere uyarliyamiyorum bunun icin özur dilerim.
Kac gundur sevdigim bloglari da okuyamadim, bu gece biraz vaktimin olacagini umuyorum. Guzel bir kahve yapip kendime, oturabilirim bilgisayar basina. Bakalimmm :)
Az, öz simdilik böyle benden :)
Kelebekler, martilar, kuslar, yani hep kanatli seyler var bugun...

2008-12-08T09:58:00.000+02:00

Bayramlar artık eskisi gibi olmayabilir, hatta benim için anlamı değişmiş de olabilir... Ama ben hala icimde, çocukluğumda yaşadığım bayramların tadını yaşıyorum. Akide şekeri gibi yanaklarımın içine sakladım, tadını çıkarıyorum... Bayram sabahları ailemden uzaktaysam (ki son 1,5 senedir böyle denk geldi) içim inceden bi sızlıyor hala...
Bayramlar insanlara neşe veren, onları bir araya getiren günler. Güzel yemekler yapılan, özene bezene giyinilen, güzel sofralar kurulan. Herkesin bir arada olduğu... Genci, yaşlısı, çocuğu...
Geriye baktığımda bayramları hep rugan ayakkabılar ve kahkahalarla anımsarım. Bol da şekerleme ve harçlık tabi.
Ve aklıma şimdi, para yerine mendil veren teyzelere gıcık olduğum geliyor da gülümsüyorum. O zamanlar 'nedense' para sahibi olmak çok önemli. Ah, belki de en kıymetlisi, en gönülden geleni o mendillermiş şimdi anlıyorum...

Evet hayvanlar kesilmesin istiyorum, ama bunu hep istiyorum. Bütün dünya her gün çatır çatır et yerken ve hayvancıklar entegre tesislerde çok kötü koşullarda toplu halde 'katledilirken' kaşlarımı sadece kurban bayramına çatamam.
Bazı ritüeller kanundan da öte, tarihe ve geleneklere sımsıkı tutunmuşlar. Değiştirmek bir yana, söz söylemek bile manasız aslında.
Kısa bir süre sonra yeni yıla girilecek ve en fazla 1-2 hafta içinde kaldırımlar (buralarda) 'işi bitmiş ve atılmış' çam ağacı cesetleri ile dolacak. Benim nazarımda fark yok...
Çam ağacı satanların, satın alanların' içini rahat ettirmek için arkasında durdukları şey; bu minik ağaçların var olan ormanlardan kesilmediği, kesilmek için özel dikilip yetiştirildiği. Tıpkı hayvanlar gibi... Kesilip yenmek için doğan.

Yine tatlı tatlı geçsin bayram, uzaktakileri arayıp sormak, bekleyenlerimiz varsa mutlu etmek için vesile olsun. Yol yakınsa bir ziyaret, yol uzaksa bir telefon ile.
Çocukluğumun bayramlarından hatırladığım ama şimdi çoğu hayatta olmayan bütün teyzeler, amcalar hepsini sevgiyle anıyorum bugün, mutlu bayramlar diliyorum herkese.

İade-i İtibar

2008-12-07T13:58:00.003+02:00

fotografi http://lezzetlisofralar.blogspot.com/2007/04/tarnl-trk-kahvesi.html adresinden aldim.

Hakkı Devrim türk kahvesi için yazmış bügün. Ben başka hiçbir kahvenin içiminde, ondan aldığım tadı, keyfi alamıyorum. Birazdan kahvemi özene bezene pişirip içeceğim yine, İstanbul'u düsüneceğim, kız kıza dizimizi kırıp oturduğumuz anları, kakara kikiriyi, hiç çıkmayan falları, üç vakte kadar gelecek paraları, haberleri hihihih sonra giyinip çıkıyoruz Alster'e doğru. Hava bugün çok güzel :)

2008-12-04T11:17:00.000+02:00

Haydins beni 21 Kasım'da mimlemişti. Mim gereği 'garip huylarımı' ortaya dökmem gerekiyormuş. Biraz geç oldu ama ancak vakit bulup yazı haline getirebildim.
Kendimce garip bulduğum (herkeste olmadığını farkederek, garip olduğu sonucuna ulaştığım) bir iki huyum var evet, ama gerçek garip huy nasıl olur ki dedim önce.
En çabuk cevap alabileceğim üç kişiye sordum; eşim, arkadaşım, kardeşim. İşte benim garip huylarım, buyrun:

*Oje sürerken bile biri beni filme çekiyormuş gibi dururmuşum (her daim poz huyumun bir parçası)

*Kuaförlerden ve kuaför salonlarından ve kuaför koltuklarından hiiiiiç haz etmem manikür/pedikür bile yaptırmam.

*Saçım zaten kulağımın arkasındayken bile elimle kulağımın arkasına atma hareketi yaparmışım (nikahımda bile yapmışım, o sıralar kafamda fazla saç olmadığı halde:)

*Rahatım uğruna her şeyi göze alırmışım (kış vakti yağmur altında, ayağım rahatsız oldu diye topuklu ayakkabıları çıkarıp, sokakta yalın ayak 35 dakika yürümemi örnek vermiş arkadaşım)

*Muayenehane gibi tanımadığımız insanlarla bir arada bulunduğumuz yerlerde kimsenin paltosunun üstüne montumu, kabanımı asamam.

*Mutlaka elimin altında bir ayna olmalı, ve otururken bile kafamı çevirir çevirmez kendimi görebileceğim bir yerde durmalı :)

*Hiç hastalanmam-huy değil ama garip durum degil mi :)

*Yere düşen sakızımı ya da elimdeki herhangi bir yiyeceği alır ağzıma atarım (nadiren karşılaşmışımdır böyle bir durumla aslında, yani sakızımın yere düşmesiyle filan, bir iki kere yaptıysam, adım çıktı işte//ve ben bu yüzden hiç hastalanmıyorum bence/mikroplara pisliğe karşı bağışıklık oluşmuş bende:)

*Yazı yazarken dilimi dışarı çıkarırmışım bazen

*Kış günü dahi olsa, kar da yağmur da yağsa, duş alır ıslak kafa sokağa çıkarım. Hayatımda hiç saçımı kurutmadım.

*Telefonda konuşurken karşımdaki görmese de anlattıklarıma el kol hareketleri eklerim, hele adres tarif ediyorsam halim cok komik olur, bütün sapaklardan döner, dümdüz giderim :)

*Kedi görünce ağzim sulanır (cidden!)

*31 yaşındayım ve bu yaşıma kadar hiçbir dişim çürümedi daha :)

Bu olmadı dediklerimin hepsi bir bir olmaya başlarmış şimdi hahahahah :))
Bu mim zor bir mim bence. Yani ben etraftan destek almadan zor toparlardım. O yüzden katılmak isteyen katılsın diyerek çekileyim kenara. Garip huylarını paylaşmak isteyen olursa, ben seve seve okurum ;)

Kararma. iç karartma! aydınlık apaydınlık ol mümkünse

2008-12-03T14:03:00.001+02:00

2008-12-03T11:06:00.001+02:00

Heheh organize çalışıyoruz, Rahşancım hemen fotoğraflardan birine el atmış, allayıp pullayıp yollamış, süper olmuş, aman da lila tonları benim karlı Hamburg'uma da ne de yakışmışş! Beyaz giyme iz olur, siyah giyme kar olur :p
Olsuuun!